Ik mag het geen deportatie noemen, dus noem ik het verwijderen, wegwerken, lozen, afvoeren, onder begeleiding gedwongen het land uitzetten, eruit zetten, op transport stellen.

Hoe je 'het door de staat verwijderen van mensen met alle machtsmiddelen die er zijn' noemt zal me worst wezen. Het slachtoffer schiet er geen zier mee op. Het gaat hoe dan ook om gedwongen terugkeer. Terugkeer naar een land vol landmijnen. Naar een land met overvolle gevangenissen waar je zonder vorm van proces in terechtkomt. Naar een land waar je om je geloof of politieke overtuiging wordt gediscrimineerd, vervolgd of vermoord. Waar de klassenheerschappij niet wordt verdoezeld. Mevrouw Verdonk houdt echter haar poot stijf: ze gaan er uit. Alle 26.000 als het aan haar ligt, op een enkel 'schrijnend geval' na. Nu handelt deze ijzeren dame, deze grimlachende uitzettingsakela, natuurlijk niet op eigen initiatief. Ze voert domweg het beleid van het rechtse kabinet Balkellende II uit. Dat handelt, net als alle 'stadhouders' van Europa, de nationale regeringen, op gezag en volgens de richtlijnen van 'Brussel'. Hoogopgeleide en succesvolle asielzoekers zijn natuurlijk welkom: zij mogen de superwinsten van de multinationals verder helpen opvijzelen. Deze 26.000 pechvogels niet.

Het hele gedoe om en gesol met vreemdelingen en asielzoekers, incluis deze 26.000 'deportees' (deze Engelse term gebruikte de Amerikaanse folkzanger Woody Guthrie al in een van zijn liedjes waarin hij de deportatie van Mexicanen uit de V.S. bezingt) is óók een bliksemafleider. De snel toenemende werkloosheid en om zich heen grijpende armoede zorgen voor sociale onrust en die onrust moet worden omgebogen - en wordt (dus) gericht op de vreemdeling - de eeuwige zondebok. Deze aanpak heeft altijd gewerkt en zal nu ook wel weer werken, denken ze. Verdeel en heers: dat werkt in Irak waar de bezettende macht, Amerika, de verschillende bevolkings- en geloofsgroepen tegen elkaar opzet, dat werkte in de dertiger jaren in Europa en dat werkt nu dus ook weer op velerlei manieren in verschillende landen.

Gelukkig gaat het uitzettingsbeleid niet van een leien dakje. Verdonk heeft de gemeentebesturen nodig om uitzettingskampen, sorry -centra, op te richten. De ene gemeente heeft echter principiële bezwaren, de andere vraagt teveel geld, een derde stelt 'onmogelijke eisen'. Zo is Verdonk nog wel even bezig. Het is te hopen dat de principiële weigeraars hun rug recht houden. Als gemeenten die niet het lef hebben om zich onomwonden tegen collaboratie uit te spreken, dan in ieder geval onmogelijke eisen stellen en daarbij zoveel mogelijk (massale) steun krijgen vanuit de werkende bevolking, komt Verdonk van een koude kermis thuis. Dan kan ze fluiten naar de deportatie van 26.000 uitgeprocedeerde asielzoekers.

(c) Jan Bontje 2004.