Het geeft altijd een bijzonder gevoel; een tweeslachtigheid die je maar in weinig andere situaties tegen komt. Van de ene kant een vreemde bedrukte stemming omdat je afscheid komt nemen van een geliefde, van de andere kant een bepaalde gezelligheid omdat je weer eens zo veel mensen tegen komt die je eigenlijk veel te weinig ziet.

Corrie is altijd een natuurmens geweest. Ze hield van kunst, vrije liefde en alle soorten muziek. Zo worden de Internationale van de Stem des Volks, Janis Joplins „Cry Baby” en de vijfde Symfonie van Beethoven afgewisseld door een vijftal sprekers die allen benadrukken dat Corrie altijd een warme vrouw is geweest met gevoel voor de medemens.

Ik kan dat volledig beamen. Ze was actief in Dolle Mina, maar stond ook op de barricaden voor de havenarbeiders. Ze liep voorop in de grote vredesdemonstraties, maar kraakte ook tientallen leegstaande panden. En nu is ze niet meer, ligt ze daar in een eikenhouten kist die over enkele ogenblikken zal afdalen naar de verzengende hitte van de ovens van het crematorium.

De plechtigheid loopt ten einde. We schuifelen met z'n allen naar voren. Een laatste blik werpen op de kist. Een laatste groet. En dan is het voorbij.

In de koffiekamer zoek ik Nico, Corrie's laatste levensgezel. We halen herinneringen op. Als hij over de laatste weken praat, zie ik zijn ogen vochtig worden.

„Natuurlijk is mijn vrouw veel te jong gestorven. En het was ook niet nodig geweest. Ze had nooit moeten verhuizen, nooit naar Dodewaard tenminste.”

P. Strijder.