Op het Amerikaanse fluitsignaal gaat president Dutchbatter
met gitaar en fluit naar zijn vechtjongens, Irak en Afghanistan,
toe te spreken, want de president is een grote samenvatter.

Over normen en waarde spreekt de koloniale oeroude orgelman
en draait een nieuwe koloniale versie, Bush kruit Balkenende
en wuift met zijn hand we zullen langer blijven, dat is het plan.

Dooien gaan naar huis want wij blijven vechten tegen de Onbekende
onze taak is bruggen en wegen bouwen een soort Afghanistans Madurodam
een volks herinnering, afgezien van de verschrikkelijke ellende.

Zoals soldaten in het gevecht vallen, kappen wij het oerbos man voor man
we leggen volkstuintjes aan langs de huizen die niet meer bestaan
in deze gigantische ruïne wordt het tijd voor een nieuw stratenplan.

We hebben nog veel te doen, het volgende project is een kabelbaan
met een bakje de bergen in, kunnen we schieten uit de modernste legerstoel
de groep wil ik onderscheiden met een lintje breedband voor 't klaarstaan.

Onderzoek naar wat wij hier doen is aantasting van ons eergevoel
blijf met je vingers af van onze vuurlinie
het enige wat telt is de militaire taak, bevel is bevel. VOC plichtsgevoel.

Rudy Musters, september 2007.