65 jaar Herdenken

NATIONALE HANNIE SCHAFT-HERDENKING

ZONDAG 28 NOVEMBER 2010
in de R.K. Groenmarkt Kerk, 
Nieuwe Groenmarkt 12, Haarlem

13.00 uur: Openingswoord door Paul Elsinga, bestuurslid van de Stichting
13.10 uur: Namens het bestuur van de Stichting: mevr Ineke Hilhorst
13.15 uur: Toespraak door dhr Job Cohen

Muzikale bijdragen: Het koor Malle Babbe

13.50 uur: vertrek van de
STILLE TOCHT TER HERDENKING 
VAN HET VERZET GEPLEEGD DOOR VROUWEN IN 1940 - 1945 EN 
TEGEN RACISME/FASCISME/DISCRIMINATIE

14.00 uur: Herdenkingsceremonie in het Kenaupark bij het Monument "Vrouw in Verzet"
Voordracht gedichten door Rose Rodrigues Pereira
Kranslegging aan de voet van het monument

Na afloop van de plechtigheid is er koffie/thee in de Groenmarkt Kerk.

Informatie:
tel. 023 532 8518
info@hannieschaft.nl
www.hannieschaft.nl

“Kanonnen worden niet gesmeed om tentoongesteld te worden in publieke parken”. Interview met NAVO-kenner Rick Rozoff.

dinsdag, 16 november 2010

25-10-2010 - In augustus kondigde Raúl Castro ingrijpende economische hervormingen aan. In onze media was er veel rond te doen. Voor velen wordt met deze maatregelen het kapitalisme gedeeltelijk ingevoerd en is dit het einde van het Cubaanse model. Klopt dat? Hoe moeten we die maatregelen begrijpen?

WAT STAAT ER PRECIES TE GEBEUREN?

Tegen april 2011 zullen een half miljoen jobs worden geschrapt in de staatssector en later misschien nog eens zoveel. Het is de bedoeling die werkers over te plaatsen naar andere sectoren of ze te laten werken volgens andere statuten.

Recentelijk heeft de overheid in een aantal sectoren serieuze investeringen gedaan, o.a. de petroleumindustrie, de constructie, de biotechnologie. De farmaceutische industrie en het toerisme. Daar zal een belangrijk deel van de overtallige staatswerkers terecht kunnen. Wat de andere statuten betreft, wordt er gedacht aan coöperatieven, het werken voor eigen rekening, enz.

Bovendien zullen de regels worden versoepeld. De mensen die voor eigen rekening werken zullen geld kunnen lenen en genieten van sociale zekerheid, ze zullen mensen in dienst kunnen nemen en zullen contracten kunnen sluiten met de overheid. Maar uiteraard zullen ze ook belastingen betalen.

WORDEN DE MENSEN OP STRAAT GEZET?

Nee! In de geschiedenis van de Cubaanse revolutie werden de werkende mensen nog nooit in de steek gelaten, ook niet tijdens de meest moeilijke perioden. Dat zal ook nu niet gebeuren. Iedereen zal de kans krijgen om zich te herscholen en zal een nieuwe baan aangeboden krijgen, rekening houdende met de competenties van de betrokken werknemers. Het hele proces wordt mee begeleid door de vakbondscentrale CTC. Die zal er over waken dat het op een ordentelijke en sociale manier zal gebeuren.

WAAROM WORDEN DEZE MAATREGELEN DOORGEVOERD?

Na de val van de Sovjet Unie kende Cuba een nooit geziene economische crisis. Hele delen van de industrie werden kompleet ontwricht en werkten nog op een fractie van hun capaciteiten. Omdat er geen massale ontslagen volgden, zoals gebruikelijk is in een kapitalistische economie, ontstond er een hoge graad van onnodig werk: meer dan 20% van de werknemers in de overheidssector werd overtollig. Heel wat werknemers zaten met hun vingers te draaien.

Bovendien was het loon, dat in peso werd uitbetaald, praktisch waardeloos geworden in vergelijking met de dollar of de CUC (peso waar de toeristen mee betalen). Daarom namen nogal wat Cubanen hun toevlucht tot illegale activiteiten om aan extra CUC’s te geraken. Op korte termijn heeft de staat niet de middelen om voor een vijfde van zijn mensen nieuwe werkgelegenheid te scheppen.

Met de aangekondigde maatregelen wil men deze problemen en uitdagingen aanpakken. De bedoeling is vijfvoudig: de overtallige werknemers een nieuwe baan te bezorgen, de productie meer te decentraliseren, de lokale producenten meer autonomie te geven, heel wat ondergrondse economie legaliseren én belasten, en niet minder belangrijk, er voor zorgen dat de mensen hun job beschouwen als eerste bron om te voorzien in hun dagelijkse noden.

WAAROM WORDEN DIE MAATREGELEN PAS NU GENOMEN?

Tot aan de eerste helft van dit decennium was het voor de Cubaanse economie een kwestie van pompen of verzuipen. Nadien kwam stilaan weer ruimte om orde op zaken te stellen. Fidel Castro gaf daartoe het startschot in november 2005 met een aanval op de wijdverspreide corruptie. Maar een half jaar later werd hij zwaar ziek. In de zomer van 2007 nam waarnemend president Raúl Castro die draad op en lanceerde een grote consultatie onder de bevolking.

Daaruit kwamen heel wat plannen, maar in 2008 – 2009 waren er twee spelbrekers. In de herfst van 2008 raasden op enkele weken tijd drie orkanen over het eiland en richtten daarbij nooit geziene schade aan. In 2009 werd het eiland zeer hard getroffen door de wereldwijde economische en financiële crisis. Eenmaal daarvan bekomen werden de hervormingen gelanceerd.

IS DAT GEEN BREUK MET HET SOCIALISME? HANTEERT CUBA VOORTAAN EEN ANDER MODEL?

Socialisme betekent niet dat de staat alle economische activiteiten perse op zich moet nemen. In Cuba is er steeds een percentage mensen geweest die gewerkt heeft volgens een privéstatuut: boeren en een hele reeks beroepen in de artisanale en dienstensector. Maar om historische redenen was het grootste deel van de economie in staatshanden. Tot aan 1989 werkte het systeem overigens zeer goed. Maar na de val van de Sovjet-Unie en de Berlijnse muur veranderde de internationale context drastisch.

De nieuwe maatregelen zullen geen kapitalistische sector creëren. De overgeplaatste werknemers zullen terechtkomen in andere overheidssectoren, in coöperatieven of zullen voor eigen rekening mogen gaan werken.

De privétewerkstelling zal uiterst beperkt zijn en streng gecontroleerd worden. Van accumulatie van privékapitaal – de essentie van het kapitalisme- zal met andere woorden geen sprake zijn. Bovendien zullen de maatregelen na verloop van tijd geëvalueerd worden en zo nodig bijgestuurd.

De Cubaanse revolutie wisselt dus geenszins van koers of en is ook niet van plan dat te doen. Wel wordt er, om het met de woorden van Raúl Castro te zeggen, gezocht naar “‘het economische model dat gunstig is” voor het land en dat de “onomkeerbaarheid zal verzekeren van het sociaal-politiek bestel”, met andere woorden: het socialisme.

Het betekent ook, dat de revolutie niet krampachtig vasthoudt aan vastgeroeste schema’s, maar soepel inspeelt op nieuwe uitdagingen en omstandigheden.

CUBA: REVOLUTIE MET EEN GROEN HART

In 2006 kwam het WWF en het Global Footprint Network tot een merkwaardige konklusie. Cuba bleek het enige land ter wereld dat een niveau van duurzame ontwikkeling bereikte. Het Caribische eiland behaalt die goeie cijfers door dat het een hoog niveau aan sociale ontwikkeling heeft en tegelijkertijd niet meer verbruikt dan nodig is. Cuba slaagt er in, om een hoog ontwikkelingsniveau te combineren met een kleine ecologische voetafdruk.

Door Bert Bakkenes

09-10-2010 - Begin oktober was het 20 jaar geleden dat de DDR tot het verleden behoorde. Kort voor de opheffing was de Berlijnse Muur gevallen. In Duitsland wordt dit gevierd als de dag der Duitse eenheid. In het begin was dit een echt feest van het triomferende Duitse kapitalisme. De poorten stonden immers wijd open om de DDR leeg te roven en haar bevolking tot op het bot uit te buiten.

Intussen is het feest tot een ritueel geworden waar de lak zonder meer van af is. Het is interessant om op een dag als deze de Duitse media te volgen. Naast de in scene gezette feestelijkheden was er dit keer ook een constante stroom documentaires en films die de geschiedenis van de DDR in beeld moest brengen. Een ding viel meteen op. Bijna al deze documentaires beschreven de DDR in de meest inkt zwarte kleuren. De koude oorlog propaganda rolde als een niet te stuiten vloedgolf over de beeldbuis. Zelfs als er een positief feit naar voren kwam werden er meteen 3 feiten aan toegevoegd die de DDR beschreven als een onmenselijk en misdadig regime.

Dat werpt de vraag op; waar is het Duitse establishment eigenlijk nog zo bang voor? Waarom is het 20 jaar later nog steeds nodig om in zulke harde termen te spreken? Hoe is het mogelijk dat na zoveel tijd het spookbeeld van de DDR blijkbaar nog steeds de Duitse elite kwelt? Het antwoord vinden we als er ook zo af en toe wat voormalige DDR burgers aan het woord gelaten worden. Dan hoor je heel voorzichtig en aarzelend de commentaren dat lang niet alles slecht was in de DDR. Natuurlijk raken ook deze commentaren weer ondergesneeuwd, maar voor open oren is de boodschap glashelder; met de vernietiging van de DDR is iets kapot gemaakt wat voor veel mensen, die in het land leefden, wel degelijk grote waarde had. Velen hebben zich, eerder opgehitst door de Westerse media, pas veel later gerealiseerd dat ze niet waren bevrijdt, maar dat ze verraden en verkocht waren. Nu nog steeds, 20 jaar later, is de werkloosheid in het Oosten veel hoger dan in het Westen. De lonen zijn nog steeds een stuk lager. Vele verworvenheden uit DDR tijden zijn verdwenen. Hier en daar hoor je de commentaren in de documentaires: "Toen had tenminste iedereen werk", ""De huren waren laag en het openbaar vervoer kostte bijna niets", "Iedereen had recht op kinderopvang". Met de DDR is ook dit alles tot het verleden gaan behoren.

Precies daar ligt de angst van het Duitse establishment, hoe meer mensen zich deze feiten herinneren, des te meer zal de onvrede in deze tijden van crisis toenemen. De gewone mensen zouden zich kunnen gaan realiseren dat er wel degelijk een alternatief is. Dat wat er nu is niet de enige logica is, maar dat er andere keuzes zijn. En daar ligt men van wakker in Berlijn en in de hoofdkwartieren van de Duitse omroepen. Daarom moeten steeds de doden aan de muur en de landmijnen naar voren gebracht worden. En natuurlijk datgene waar de pijlen het meest op gericht zijn, de Stasi. Maar als we objectief kijken was wat de Stasi deed niet veel anders dan wat inlichtingendiensten in alle landen doen. Neem maar als voorbeeld de inlichtingendienst van het oude West Duitsland. Mede dankzij het werk van deze dienst werden mensen uit hun werk gezet omdat ze linkse sympathieën zouden hebben. Mede door het werk van deze dienst werd de Duitse communistische partij KPD in West Duitsland verboden. En als men er maar even lucht van kreeg dat iemand contacten had in de DDR met betrekking tot politieke dingen werd het leven praktisch onmogelijk gemaakt.

En laten we eens kijken hoe men optrad tegen deRote Armee Fraktion, ook wel bekend als de Baader Meinhof groep. 
Uit naam van de bestrijding van terrorisme werden alle grondrechten buiten werking gesteld. Hongerstakingen werd met dwangvoeding bestraft, de witte dood van de isolatie werd ingevoerd in de gevangenissen en de politie en de inlichtingendiensten kregen een schietbevel. Dat was het zogenaamde vrije Westen. Men kwam hier mee weg omdat men beter was in public relations en omdat er grote hoeveelheden geld in werden gestoken. Praktisch alles waar men de DDR van beschuldigde deed men zelf ook. Maar ja, het gebeurde uit naam van vrijheid en democratie en dan werd er niet zo nauw gekeken. Intussen is er natuurlijk het een en ander verandert. Het kapitalisme loopt in de laatste jaren steeds meer tegen haar eigen grenzen op. Nieuwe markten om te veroveren zijn er bijna niet meer, dus moet de uitbuiting van de eigen bevolking toenemen. Er moet immers winst gemaakt worden. In Duitsland is dit alles goed te zien. De werkloosheid heeft een record bereikt. De ziektekosten en huren dreigen onbetaalbaar te worden of zijn dit al. Van een uitkering is nog nauwelijks te leven. De tijden van het 'economische wonder' zijn voorgoed voorbij.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat mensen in het Oosten terug kijken naar de dagen van de DDR. Voor sommige is het nostalgie, voor anderen ontevredenheid met de huidige situatie. Een deel van de bevolking verbind daar ook politieke en ideologische consequenties aan. Deze laatste groep is nog een minderheid, maar precies daar zitten de zorgen van de Duitse overheid. Als meer mensen consequenties gaan trekken kunnen ze alleen maar bij het socialisme uitkomen. En dan liggen er natuurlijk een aantal voorbeelden uit DDR tijden. Dat kunnen de machthebbers niet laten gebeuren. Dus moet de DDR nog steeds worden afgeschilderd als iets afschrikwekkends. Iets wat "nooit meer mag gebeuren." We weten dat de huidige machthebbers nooit een eerlijke geschiedenis van de DDR of bijvoorbeeld de Sovjet Unie zullen schrijven. Het zal altijd een partijdige geschiedenis zijn die een reflectie is van de belangen en wensen van het huidige systeem. Maar de berichtgeving over de voormalige DDR gaat veel verder. In plaats van geschiedschrijving, gekleurd of niet, gaat het hierbij om pure propaganda. Als of de koude oorlog nooit is weggeweest. De woorden van een van de presentatoren van de Duitse TV geven dit ook aan. "De DDR ligt al 20 jaar in haar graf," zei hij. "Maar ze kan het nog steeds niet laten om regelmatig haar hoofd op te richten."

Een ding is duidelijk; van het triomfantelijke geluid van begin jaren 90 is bar weinig meer over. De droom van het onoverwinnelijke kapitalisme is hard op weg om een nachtmerrie te worden. Marx en Engels schreven in het Communistisch Manifest dat het "spook van het communisme door Europa waart". Dat is nog steeds het geval, en een stukje van dit spook heet de DDR. Geen slechte erfenis van iets dat al 20 jaar niet meer bestaat.

Overpeinzingen van kameraad Fidel

De Waarheid kennende

Havana, 27 juni 2010

Bij het schrijven van elk van mijn vorige bespiegelingen over een humanitaire crisis die steeds dichterbij komt, besefte ik mijn voornaamste plicht: het informeren van ons volk.

Vandaag voel ik me wat rustiger dan zesentwintig dagen geleden. Met het ontwikkelen van de situatie kan ik de informatie nog eens herhalen en met binnen- en buitenlandse informatie verrijken.

Obama heeft beloofd, dat hij op 2 juli de kwartfinales zal bezoeken, als het team van zijn land die fase weet te bereiken. Hij weet waarschijnlijk beter dan wie dan ook, dat de kwartfinales niet gespeeld zullen worden vanwege zeer ernstige ontwikkelingen die zullen plaatsvinden voordat het zover is; of hij zou dat tenminste dienen te weten.

Vrijdag, 25 juni j.l., publiceerde een internationaal persbureau, dat bekend staat vanwege zijn aandacht voor details een verklaring van de “…Commandant-Zeemacht van het elitekorps van de Hoeders van de Islamitische Revolutie, Generaal Ali Fadavi…,” die waarschuwde “dat wanneer de VS en zijn bondgenoten  in internationale wateren Iraanse schepen zullen gaan inspecteren “zij de gevolgen daarvan in de Perzische Golf en in de Straat van Hormuz zullen ondervinden”.

De informatie is afkomstig van het locale nieuwsbureau Mehr of Iran.

Volgens het persbericht, berichte genoemd persbureau dat “Fadavi er aan toevoegde dat ‘de Zeemacht van de Hoeders van de Revolutie recent honderden schepen heeft uitgerust met raketwerpers.’”

De informatie, die bijna tegelijkertijd, of misschien iets eerder,  verscheen met wat Granma publiceerde, geleek op bepaalde punten exact op mijn bespiegeling van donderdag, 24 juni, die op de 25ste in Granma stond.

Die co-incidentie kan gemakkelijk worden verklaard door logische redenering. Ik wist niets van wat het Iraanse agentschap had gepubliceerd.

Ik twijfel er absoluut niet aan, dat, zodra de Amerikaanse en Israëlische oorlogsschepen zijn aangekomen - naast de overige oorlogsschepen die al voor de Iraanse kust patrouilleren - en zij het eerste Iraanse koopvaardijschip proberen te inspecteren, er een regen van raketten in beide richtingen zal losbarsten. Precies op dat moment zal de verschrikkelijke oorlog uitbreken. Het is niet te voorzien hoeveel schepen en van welk land, naar de kelder zullen gaan.

Tijdig de waarheid te kennen is van het grootste belang voor ons volk.

Het maakt niet uit dat bijna iedereen, misschien wel 99,9% of meer van mijn landgenoten, instinctmatig de hoop koestert, en met mij wensen, dat ik het mis heb. Ik heb met mensen in mijn omgeving gesproken, en ik heb ook veel nieuws toegestuurd gekregen van vele nobele, onzelfzuchtige en hard werkenden mensen, die mijn Bespiegelingen hebben gelezen, en mijn gedachtengang in het geheel niet bestrijden, integendeel zij slikken het, zij het met een brok in de keel; echter, zij wijden hun energie liever aan het werk waarmee ze bezig zijn.

Dat is precies wat we van onze landslieden verwachten. Maar het zou erger zijn, onverwacht te worden overvallen door ernstige gebeurtenissen, zonder de voortekens daarvan te hebben gezien. Dan zou er verwarring en paniek ontstaan en dat zou ons heroïsche Cubaanse volk onwaardig zijn, dat al eerder bijna het doelwit was van een massale kernaanval in oktober 1962, en toch geen seconde aarzelde zijn plicht te vervullen.

Onze dappere strijders en de militaire commandanten van onze Revolutionaire Krijgsmacht, die deelnamen aan heroïsche internationale missies, vielen bijna ten slachtoffer aan kernaanvallen op de Cubaanse troepen, ontplooid langs de zuidelijke grens van Angola, toen het Leger van de racisten van Zuid-Afrika—toentertijd gepositioneerd langs de grens van Namibië—was verdreven na de slag bij Cuito Cuanavale.

Het Pentagon voorzag, met toestemming van de President van de VS, de racisten van Zuid-Afrika via Israël met 14 kernbommen, krachtiger dan de bommen geworpen op de steden Nagasaki en Hiroshima in Japan, zoals vermeld in vorige Bespiegelingen.

Ik ben noch profeet noch waarzegger. Niemand had mij verteld wat er zou gaan gebeuren. Het was slechts de vrucht van wat men tegenwoordig logisch nadenken noemt.

Wij zijn noch nieuw in dit gecompliceerde vraagstuk, noch zijn we bemoeizuchtig.

Het is mogelijk om te voorspellen wat er zal gebeuren in de rest van Portugees en Spaanssprekend Amerika in de post-nucleaire crisis.

Onder zulke omstandigheden kan niet gesproken worden van kapitalisme of socialisme. Er zal een fase aanbreken van beheer van de voorhanden zijnde goederen en diensten in dit deel van het continent. Zeker, elk land zal bestuurd blijven worden door hen die vandaag aan het hoofd van de regeringen staan, sommige bijna socialistisch en andere euforisch over de opening van de wereldmarkt voor brandstoffen, uranium, koper, lithium, aluminium, ijzer en andere metalen, die gestuurd worden naar de ontwikkelde en rijke landen, die plotseling zal verdwijnen.

Een overvloed aan voedsel, die nu geëxporteerd wordt naar die wereldmarkt, zal ook abrupt verdwijnen.

Onder deze omstandigheden zullen de meest noodzakelijke bestaansmiddelen: voedsel, water, brandstof en de grondstoffen die in het halfrond zuidelijk van de VS gevonden worden, net voldoende zijn om nog iets van de beschaving, wier onbeteugelde vooruitgang de mensheid deze ramp heeft gebracht, te bewaren.

Maar er blijven nog wat onzekerheden. Zullen de twee machtigste kernmachten, de VS en Rusland, in staat blijken hun kernwapens niet tegen elkaar in te zetten?

Er is echter geen twijfel aan, dat vanuit Europa de kernwapens van Groot-Brittannië en Frankrijk, geallieerd met de VS en Israël, —dezelfden die enthousiast voor de sancties stemden, die uiteindelijk de oorlog zullen ontketenen — het Russisch territorium bedreigen, alhoewel dit land en China alles gedaan hebben wat mogelijk was om het conflict te voorkomen.

De economie van de supermacht zal als een kaartenhuis instorten. De Amerikaanse maatschappij is allerminst voorbereid op het doorstaan van een catastrofe als die welke het imperium heeft gecreëerd op hetzelfde territorium waar zij is ontstaan.

Wij weten niet wat het effect van de kernwapens, die onvermijdelijk in verschillende delen van de wereld in zeer grote aantallen zullen ontploffen, zal zijn op het milieu.

Als ik daarover iets zou zeggen, zou dat pure science fiction zijn.

Fidel Castro Ruz

Werkloze jongeren worden in de steek gelaten. De Wet investeringen jongeren, de zogenaamde Wet WIJ, is mislukt. Nog geen 5 procent van de werkloze jongeren krijgt een leerwerkaanbod. De overgrote meerderheid van de werkloze jongeren weet de sociale dienst niet eens te vinden. Van diegenen die zich wel melden, krijgt slechts een kwart een baan of opleiding aangeboden. Dit blijkt uit onderzoek van FNV Jong, afgenomen onder 4.000 jongeren.

Jongeren zijn amper bekend met de Wet WIJ. Ruim tweederde van de werkloze jongeren kent deze wet niet. De Wet WIJ zou ervoor moeten zorgen dat jongeren tot 27 jaar of een opleiding volgen of werken. In de praktijk heeft een derde van de werkloze Nederlandse jongeren geen enkele bron van inkomsten. De meeste werkloze jongeren teren op hun spaargeld of leven van een Wajong-uitkering. 

Lancering campagne
Vandaag (1 juni 2010, red.) lanceert de FNV haar campagne: 'Hoe lang moet ik nog zitten? Bestrijd jeugdwerkloosheid NU'. Met deze campagne vraagt de FNV aandacht voor de werkloze jongeren. Zo plaatst de FNV levensgrote etalagepoppen op verkiezingsborden in Den Haag en Amsterdam.

Geen enkel positief effect
FNV Jong-voorzitter Jeroen de Glas: "De wet WIJ doet zijn werk niet. De regeling heeft geen enkel positief effect op de werkloosheid onder jongeren, de jongeren hebben er geen profijt van en de gemeenten weten de jonge werkloze inwoners niet te vinden. Het wordt tijd dat de politiek in jongeren investeert." 

Sombere cijfers
Nederland telt op dit moment ruim 121.000 werkloze jongeren onder de 27 jaar. Van deze jongeren gaat ruim de helft niet naar school (meer dan 60.000). Zes op de tien werkloze jongeren zit al meer dan een half jaar zonder baan. Voor een derde is dit zelfs meer dan een jaar.

Meer informatie
Het volledige onderzoek is te vinden opwww.hoelangmoetiknogzitten.nl. Op deze website is ook meer informatie en videomateriaal terug te zien.

Enkele reacties op Israëlische aanval op schepen van Free Gaza d.d. 31-05-2010
Een Ander Joods Geluid
Israël kiest voor de rol van schurkenstaat

PERSBERICHT EEN ANDER JOODS GELUID (31-05-2010)

Het Israëlische leger heeft vannacht de schepen van Free Gaza tegengehouden en geënterd. Daarbij zijn, zoals nu lijkt, meerdere doden gevallen onder de activisten.

Lees meer...

NCPN

NCPN-verklaring inzake de barbaarse Israelische aanval op humanitair konvooi

De NCPN wijst Israelische daad van staatsterreur af.

De NCPN wijst met afschuw de barbaarse aanval af van Israelische troepen tegen een konvooi dat hulpgoederen naar de Gaza-strook wilde brengen. Noodzakelijke goederen om de humanitaire crisis veroorzaakt door de illegale blokkade door Israel tegen de bevolking van Palestina te verzachten.
Lees meer... 

Zie ook: www.dewaarheid.nu voor o.a.
Fotoverslag Demo Den Haag
en reactie Nederlands Palestina Komitee

Lang Leve de Grieken!

Die Grieken, die weten wat hen te doen staat als hun land wordt leeggeroofd door grote ondernemingen. Die laten zich geen oor aannaaien wanneer Goldman Sachs en andere internationale banken samenzweren met de machtselite in eigen land en de economische cijfers vervalsen om zo miljarden te verdienen met wedden op de ineenstorting van de Griekse economie. Ze hebben een onmiddellijk en direct antwoord op de mededeling, dat er rigoureus in hun pensioenen en andere verworvenheden wordt gesneden: algemene staking! De straat op! Eruit met de ploerten! Nee, die Grieken kennen geen angst voor de ondubbelzinnige taal van de klassenstrijd: het is rijk tegen de arm, de kapitalist tegen het proletariaat.
En die taal komt niet uit de mond van uit het niets tevoorschijn komende leiders, die in de internationale pers en bij de heersers gemakkelijk als populisten weggezet kunnen worden en daarom verder niet serieus hoeven worden genomen. Het is de Griekse man en vrouw in de straat die man en paard noemt. En de rest van de wereld zwijgt. Althans daarover. Althans nog wel.
"Wat denken die Grieken eigenlijk wel met hun dertiende en veertiende maand", is daarentegen een veel gehoorde reactie. En die pensioenen kunnen ook wel minder. Eerder worden de lieflijk gefluisterde leugens van Sacha de Boer in het Acht Uur Journaal geloofd dan de simpele, directe waarheden van de straat. De Griekse staatsschuld van 13,6 procent van het Bruto Nationaal Product is niet ontstaan in de afgelopen paar jaar. Dat is de erfenis van de leugenachtige voormalige rechtse regering van Karamanlis, die glashard beweerde dat het tekort slechts 3.7 procent bedroeg. Die resterende 10 procent is verdwenen in de zakken van de Griekse elite en hun vriendjes. En de rest van Europa, onze leiders in Berlijn, Parijs en Den Haag, knepen welwillend een oogje toe. Politieke vrienden pak je liever niet te hard aan, zeker niet als je misschien wel voordeel aan ze hebt of je inlaat met dezelfde praktijken. De vraag is: welke katten zitten er nog in Spaanse, Portugese of Italiaanse zakken? Een tijd van grote onzekerheid en sociale onrust wacht ons.

Binnenkort verkiezingen in Nederland. De partij die het minste man en paard noemt, de VVD, is in de prognoses de grootste partij. "De schapen, ach de schapen ontevreden met hun scheerder, besloten nu maar naar de slager te gaan", aldus Berthold Brecht.
Onze waarden en normen vinden hun fundament bij de Grieken, beweren onze voormannen. Dat was toen en dat zou ook nu weer zo moeten zijn. 
Kiezers, neemt een voorbeeld aan de Grieken!

Charles Braam

De crisis van de euro in tien vragen en antwoorden

De euro vermindert in waarde, de beurzen zijn in vrije val, de Griekse, Spaanse en Portugese werknemers, en misschien wij binnenkort, gaan gebukt onder besparingen. Waar komt die crisis vandaan? Moeten we vrezen voor de toekomst? Solidair formuleerde tien vragen over de crisis van de euro. Marxistisch econoom Henri Houben beantwoordde ze.

1. Speculanten vallen de euro aan. Maar wie zijn die speculanten?

De speculanten zijn vennootschappen van financiële investeerders die actief zijn op de financiële markten. Onder die speculanten bevinden zich banken (onder andere Belgische) die de Griekse staatsschuld opkopen om zichzelf terug te betalen. Het zijn immers de Europese banken die het grootste deel van de Griekse overheidsschuld in handen hebben. Maar er zijn vooral ondernemingen die op korte termijn spelen, hedge funds (speculatieve fondsen) bijvoorbeeld. Alleen multimiljonairs kunnen erbij aansluiten, want het startbedrag om te kunnen investeren ligt duizelingwekkend hoog.

2. Waar komt de 750 miljard euro vandaan die Europa vrijmaakt om de euro te beschermen tegen beursspeculatie?

Ten eerste gaat het om een kredietlijn. Indien niemand erom vraagt, zal het bedrag niet worden gebruikt. Verder is het hoofdzakelijk een plan voor de korte termijn. Indien een land wordt aangevallen op zijn overheidsschuld, moeten de speculanten weten dat ze een fondsenmacht van 750 miljard euro tegenover zich zullen hebben. Als dat krediet uiteindelijk wordt toegekend, zal het geld opbrengen. Hier schuilt een paradox in: landen als Duitsland, Frankrijk en België kunnen zelf geld lenen aan 3 à 4 % en dat geld op hun beurt uitlenen aan Griekenland, dat er 5 % interest op moet betalen. Een kleine winst dus. Maar als België geld leent, dan zal zijn staatsschuld oplopen. Men graaft dus een put om een andere put die dreigt onder te lopen, te dempen.

3. Hoe kunnen enkele honderden speculanten de hele economie bedriegen?

Speculeren gebeurt zelden zonder reden. Er schuilt een echte reden achter. Die speculatie profiteert van een situatie die ze vervolgens erger maakt door de beweging te versterken.
De kern in de Griekse crisis en die van de andere landen van de Middellandse Zee is het blijvende en zelfs toenemende niveauverschil tussen de landen van de eurozone. De economieën van Duitsland, Nederland en zelfs België zijn sterk op export gericht. Griekenland, Portugal en Spanje importeren enorm veel.
Normaal gezien zou de munt van de eerste landen in waarde stijgen, terwijl de munt van de tweede groep landen in waarde daalt. Dat is hier echter onmogelijk, omdat alle landen dezelfde munt hebben, namelijk de euro.
Die ongelijke situatie heeft ook een invloed op de lonen. Een geïmporteerd product wordt geproduceerd in het buitenland en levert dus in eigen land geen activiteit of lonen op. De staat kan dus ook geen inkomsten halen uit die lonen. Om dat te compenseren steken die landen zich in de schulden, tot de situatie in hun gezicht ontploft.
Achter die speculatie schuilt dus:
• de diepe ongelijkheid tussen de verschillende Europese regio’s (het rijkere Noorden en het armere Zuiden) die nooit werd opgelost.
• de onrechtvaardige verdeling van de rijkdommen tussen kapitaalbezitters en de andere sociale categorieën (werknemers, uitkeringstrekkers, kleine zelfstandigen) en dat in heel Europa.
• het concurrentiebeleid zowel op Europees niveau als van de sterkste landen zoals Duitsland (dat sedert vijftien jaar een loonmatigingsbeleid oplegt). Dat beleid versterkt de verschillen tussen de landen nog.

4. Waarom plooit de Europese Unie voor de speculanten? Moet de Europese Commissie niet meer macht krijgen?

Er is een duidelijk gebrek aan coördinatie op niveau van de Europese Unie. Duitsland speelt solo slim en wil zijn standpunt opleggen, dat wil zeggen van zijn dominante klasse.
Meer macht geven aan de Europese Commissie? De essentiële vraag is om wat te doen. Indien de Commissie of de Europese Centrale Bank hetzelfde standpunt innemen als Duitsland, dan is er strikt genomen niets veranderd. Dat is nu het geval met de beslissing van de Europese Unie om de stabiliteitspacten (die bepalen dat het overheidstekort niet meer dan 3 % mag bedragen), de besparingen en sancties tegen de lidstaten die niet tegemoetkomen aan die schema’s te versterken.

5. Waarom hebben de markten de euro aangevallen en niet de Amerikaanse dollar of het Britse pond?

De speculanten zoeken steeds de zwakke schakel. Die bevindt zich in Europa, omdat hier geen echt gemeenschappelijk beleid is. Er is geen enkele instelling die de euro verdedigt – ook niet de Europese Centrale Bank die bijna uitsluitend aan inflatiebestrijding doet. En de Eurogroep (de ministers van Financiën van de eurozone), die belast is met de euro, heeft weinig bevoegdheden. Dat hebben we onlangs duidelijk gezien. Er was vier maand nodig om een verdediging te organiseren en van een tegenzet was geen sprake.
Als speculanten de dollar in het vizier nemen, zullen ze te maken krijgen met de Federal Reserve (Amerikaanse Centrale Bank) en de Amerikaanse regering. Als ze het pond aanvallen, zullen de Bank of England, de Britse regering en de City reageren. Voor de euro daarentegen kregen ze te maken met een allegaartje dat in verspreide slagorde reageerde. Ideaal voor speculanten die inspelen op bewegingen op korte termijn. Toch is het niet uitgesloten dat in de toekomst ook het pond of de dollar onder vuur komen te liggen.

6. Halen we inderdaad niet beter nu de broekriem aan? Anders wordt het misschien nog erger…

Het systeem dwingt je eigenlijk tot een keuze tussen de pest en de cholera. Schuld ontstaat meestal omdat je geld leent om toekomstige projecten te realiseren. Dat valt te rechtvaardigen als het gaat om zware investeringen zoals voor infrastructuurwerken en gebouwen. Maar als die fondsen moeten dienen om een tekort aan inkomsten bij te spijkeren, dan stelt zich wel een probleem. Dat is wat zich bijvoorbeeld in de VS voordeed met de crisis van de subprimes, en wat zich vandaag afspeelt in Griekenland, Portugal en Spanje. In dergelijke gevallen stort je je snel in de opbouw van schulden omdat het krediet dat je opnam alsmaar meer gaat dienen om de interesten op eerder aangegane schulden te betalen, het zogenaamde ‘sneeuwbaleffect’. En dat is nu bij uitstek de bedreiging van het financiële systeem en vervolgens van de hele economie.
Anderzijds zullen de voorstellen om sterk te bezuinigen ons in een deflatoire spiraal storten. Deflatie is het ‘tegenovergestelde’ van inflatie. Bij inflatie gaan de prijzen geleidelijk omhoog. Bij deflatie gaan de prijzen omlaag, maar dat geldt dan ook voor de inkomens, voor de consumptie en dus ook van de economische activiteit. Maar als je de lonen verlaagt, gaan ook de fiscale ontvangsten achteruit en dat zorgt dan weer voor bijkomende besparingsrondes… Kortom: een eindeloze neerwaartse spiraal. Volgens de Franse econoom Patrick Artus zouden besparingsmaatregelen van 1 % op het bbp slechts een concreet effect van 0,5 % hebben op het begrotingstekort (t.o.v. het bbp). Hij vreest dus dat we aan de vooravond staan van inleveringen zonder einde.
Met andere woorden: wat men als oplossing naar voren schuift, zal de economie op korte tot middellange termijn de diepte injagen.

7. Sommigen beweren dat de Grieken al te lang boven hun stand hebben geleefd. Klopt dat?

Volgens de Europese statistieken bedraagt het gemiddelde jaarinkomen in Griekenland 23.000 euro per persoon. In Duitsland en België was dat in 2008 zo’n 29.000 euro. Het gemiddelde voor de hele eurozone bedroeg 27.000 euro[1]. Volgens de OESO werkt een Griek gemiddeld meer dan 2.120 uur per jaar, een Duitser 1.432 en een Belg 1.568 uur.
De schuldenberg van de Griekse gezinnen is fors toegenomen. Die schuld is explosief gegroeid sedert 2000. Die stijging begon zodra de centrale banken extreem lage interestvoeten voorstelden om strijd te voeren tegen de dreigende beurscrash en tegen de val van de technologieaandelen. Daardoor steeg de Griekse openstaande schuld van 10 % in 1999 naar meer dan 50 % in 2008[2]. De werkende Grieken hadden (en hebben) een lager inkomen dan het Europese gemiddelde, toch dacht de ‘modale Griek’ dat hij net zo goed van de lage interestvoeten kon profiteren als ‘de Amerikaan’ of ‘de Duitser’. Maar om dat te kunnen doen, moest hij zijn (gemiddelde) lage inkomen aanvullen met leningen… Een tragische fout omdat onder het kapitalisme alleen de rijken profiteren en niet de armen.

8. Welke gevolgen zal deze crisis hebben voor ons?

Als we de regeringen zomaar hun gang laten gaan, zal heel Europa binnenkort de meest absurde bezuinigingsmaatregelen moeten slikken. Men zou de salarissen kunnen verhogen om de consumptie aan te wakkeren en men zou kunnen investeren in infrastructuurwerken en in de openbare diensten om de druk van de crisis af te wenden. Men zou op die manier ook voor meer werkgelegenheid kunnen zorgen. Maar neen, men opteert voor drastische ingrepen in de economie door de werkgelegenheid in de openbare diensten af te bouwen. Men wil beknibbelen op elementaire diensten (gezondheidszorg, onderhoud van bruggen en wegen, basisonderwijs…). Die diensten zullen almaar duurder worden, omdat men er de reële kostprijs voor wil aanrekenen.
De ergste voorstanders van dit soort politiek zijn de verantwoordelijken van de Europese Commissie en de Duitse leiders. Zij willen dat alles om één enkel grondbeginsel draait: dat van het concurrentievermogen. En dat uitgangspunt is absurd, want het betekent dat er eindeloze, maar nutteloze herstructureringen aankomen, omdat iedereen wel ergens een concurrent zal vinden die goedkoper produceert. Concurrentievermogen betekent ook dat men streeft naar een handelsoverschot waarbij de export de import overstijgt. Die ambitie is op wereldschaal onmogelijk te realiseren, omdat alles wat geëxporteerd wordt uiteraard door een ander land geïmporteerd moet worden.

9. De liberalen willen een resolute sanering van de economie, terwijl de sociaaldemocraten de lasten willen spreiden in de tijd. Wie heeft gelijk?

De sociaaldemocraten gaan ervan uit dat een soberheidsbeleid de economische groei zal afremmen. De vraag is wat zij zullen kunnen en willen doen als ze in de regering zitten. De Europese Unie probeert elk land te dwingen om de regels van het stabiliteitspact strikt toe te passen en dreigt met boetes voor wie tegenspartelt. Zelfs Didier Reynders vindt dit overdreven. Maar wat gaan de Belgische traditionele partijen doen tegen die pro-patronale pletwals en hoe sterk willen zij zich daar tegen verzetten? Niet erg, valt te vrezen. Dat merk je overigens vandaag al aan wat de sociaaldemocratische partijen in Griekenland, Spanje en Portugal uitspoken en wat de liberalen partijen doorvoeren in Italië en Frankrijk.
Europees commissaris voor Economische Zaken, Rehn, zei onlangs nog dat ‘de criteria van het pact verankerd zijn in het graniet van de verdragen’. Het komt er alleen op aan ze te laten toepassen. Maar wie heeft die verdragen goedgekeurd? Wie vindt dat ze ook effectief moeten worden uitgevoerd? Het antwoord is simpel: de Europese liberale, christendemocratische en sociaaldemocratische partijen.

10. Valt er nog iets aan te doen? Zijn er alternatieven?

Ja, maar dan moet er wel een radicale ommezwaai komen in het Europese beleid. Dat is onmogelijk als er geen diepgaande hervorming komt van het huidige Europa en zijn instellingen. Vooral het economische systeem waar Europa voor staat moet worden aangepakt.
Er zouden op Europees niveau onmiddellijk vijf nieuwe, fundamentele richtlijnen moeten komen om de arbeiders tegen de crisis te beschermen:
• Hulp- en compensatiemechanismen in het leven roepen ten voordele van achtergestelde regio’s, vooral dan op het vlak van infrastructuur. In plaats van de regio’s als concurrenten tegen elkaar uit te spelen door de meest waanzinnige cadeaus te doen aan multinationals, moet de industriële ontwikkeling in achtergestelde regio’s worden gestimuleerd.
• De lonen op Europees vlak verhogen en tegelijkertijd de prijsstijgingen voor de consumenten binnen de perken houden.
• De openbare diensten verbeteren en promoten, vooral dan in de meest achtergestelde gebieden in Europa, omdat zij er de grootste behoefte aan hebben. De openbare diensten moeten een degelijke dienstverlening garanderen tegen een stabiele en betaalbare prijs voor iedereen.
• De banksector nationaliseren. De banken voldoen al geruime tijd niet meer aan de behoeften van de gewone man. Integendeel, zij ondermijnen vandaag de openbare financiën.
• En ten slotte, om een dergelijk programma te financieren: een miljonairstaks op grote fortuinen invoeren. Weet u dat er in 2008 in Europa 3,1 miljoen gezinnen waren die elk over een financieel patrimonium beschikten (d.w.z. zonder hun vastgoedvermogen in rekening te brengen) van meer dan één miljoen dollar? Een eenvoudige belasting van 2 % op die fortuinen zou ongeveer 100 miljard euro opbrengen.

Om weerstand te bieden aan het Europese beleid, om een alternatief af te dwingen zijn grote sociale bewegingen nodig. Vandaag zie je ze opduiken in Griekenland, Portugal en Spanje.
De strijd van het Griekse volk toont aan dat er een einde moet komen aan de weg die de Europese en Duitse leiders bewandelen. De opofferingen die men telkens van dezelfde mensen vraagt, zullen de situatie alleen maar verergeren. De strijd van de Griekse arbeiders bijt de spits af voor een andere politiek, voor een ander Europa en uiteindelijk voor een andere maatschappij.

[1] Gegevens van AMECO
[2] Bron: Berekeningen op basis van Eurostat.

David Pestieau
Solidair, 25 mei 2010

Op donderdag 25 februari 2010 herdenken wij weer dat tienduizenden Amsterdammers op 25 februari 1941 het werk neerlegden uit protest tegen de jacht op Joodse landgenoten door de Duitse bezetters en hun Nederlandse handlangers. Nog diezelfde dag en de dag erna werd in de Zaanstreek, Hilversum, Weesp, Haarlem, Velsen en Utrecht eveneens gestaakt.

De herdenking van 25 februari 2010 begint om 16.45 uur op het Jonas Daniël Meijerplein bij De Dokwerker. Als om 17.00 uur de klokken van de Zuiderkerk en de Mozes en Aäronkerk gaan luiden begint het defilé langs de Dokwerker, waarbij door een ieder bloemen kunnen worden gelegd. Ook nu is er weer gelegenheid de bloemstukken vanaf 12.00 uur te bezorgen in de Mozes en Aäronkerk aan het aangrenzende Waterlooplein. Daar kunnen deze tot 17.00 uur worden afgehaald voor het defilé.

Op het Jonas Daniël Meijerplein wordt weer een tent geplaatst voor degenen die slecht ter been zijn. Er is ook weer een doventolk aanwezig.

04-02-10 - Sinds half december protesteren rond de twaalfduizend arbeiders van Tabakgigant TEKEL en hun familieleden tegen de gevolgen van de privatisering van de onderneming. TEKEL werd stapsgewijs aan het tabaksmonopolie British American Tobacco verkocht. De plannen van de Turkse regering om landelijk veertig productiebedrijven te sluiten, en de twaalfduizend TEKEL-arbeiders over te plaatsen naar andere bedrijven zijn de redenen van de actuele protesten. Met deze plannen dreigen de werknemers naast forse salariskortingen ook verworven sociale rechten als hun arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd te verliezen.

Ondanks de inzet van waterkanonnen en pepperspray door de politie, gaan de TEKEL-arbeiders al weken door met hun acties. De werknemers in overheidsdienst, die tot op heden geen stakingsrecht en geen recht op een CAO hebben, staan zij-aan-zij met hun TEKEL-collega’s. Het aanhoudende protest heeft de grootste vakcentrale van Turkije, de Türk-Is, ook tot bewegen gebracht. De vastberadenheid van de TEKEL-arbeiders en de overweldigende solidariteit met hun, dwong de leiding van Türk-Is zijn passieve houding achterwege te laten. Zo heeft Türk-Is voor het eerst sinds een lange tijd besloten om protestacties te gaan organiseren.

Het arbeidsconflict van de TEKEL-arbeiders heeft brede maatschappelijke en politieke steun. Gisteren hebben tienduizenden mensen in Ankara geprotesteerd tegen de houding van AKP-regering inzake TEKEL-arbeiders. Door het hele land strijden duizenden mensen voor een menswaardig wettelijk minimumloon, tegen precaire tewerkstellingen, voor het verbod op uitzendwerk, voor kosteloze gezondheidszorg en voor het afschaffen van collegegeld. Zij zijn allemaal onderdeel geworden van de TEKEL-protesten. Het welslagen van de TEKEL-arbeiders is zowel belangrijk voor hun zelf, als voor de meerderheid van de bevolking. Daarom moeten zij door hun collega’s in andere branches, en door de bevolking niet alleen gelaten worden. Meer info

24 december 2009 - Dat blijkt uit cijfers van het ministerie van Defensie. RTL Nieuws heeft de gegevens naar boven gehaald door een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur. De meeste slachtoffers vielen in de provincie Uruzgan. Vooral bij de slag om Chora in de zomer van 2007 vielen veel burgerdoden; er kwamen zeventig mensen om.

SP-Kamerlid Harry van Bommel heeft naar aanleiding van de reportage van RTL Nieuws aan defensieminister Van Middelkoop gevraagd onmiddellijk te worden geïnformeerd, als er door Nederlands optreden burgerslachtoffers vallen.

Zie ook: NOS.nl; Trouw.nl

NEW YORK, 20 december 2009 - Landen uit Latijns-Amerika, Azië en Afrika slaan de handen steeds meer ineen. Van handel en investeringen breidt de zogenaamde Zuid-Zuidsamenwerking zich uit naar onderwijs, wetenschap, landbouw en hoogtechnologische sectoren.

Samenwerking op het vlak van onderzoek en ontwikkeling kan landen veel geld uitsparen en stelt ook arme landen in staat baanbrekende technologieën te verwerven. Singapore ontpopt zich bijvoorbeeld meer en meer tot een internationaal centrum voor biotechnologie. Ontwikkelingslanden uit alle continenten doen een beroep op de kennis die er vergaard wordt.

Technologieforum

De Organisatie van de Islamitische Conferentie (OIC) heeft een speciaal forum opgezet om tussen haar 57 lidstaten lokaal ontwikkelde technologie uit te wisselen. Er wordt gemikt op bedrijven uit de medische en farmaceutische sector, de landbouw, de voedingsnijverheid, de biotechnologie en de energiesector.

Qatar heeft het voortouw genomen in een initiatief dat 42 landen uit Afrika, Azië, het Midden-Oosten en Latijns-Amerika samenbrengt met internationale instellingen om ervaringen uit te wisselen rond de exploitatie van olie- en aardgasvoorraden.

En het Internationaal Aids Vaccin Initiatief (IAVI) werkt via een netwerk van elf onderzoeksinstellingen en wetenschappers uit India, Kenia, Rwanda, Zuid-Afrika, Oeganda en Zambia aan een vaccin tegen aids.

Ontwikkelingshulp

De opkomende economieën in het Zuiden beginnen ook steeds meer ontwikkelingshulp te verlenen aan armere landen. Brazilië financiert bijvoorbeeld projecten die kinderarbeid moeten tegengaan in Portugeestalige landen in Afrika. Brazilië heeft zelfs als eerste land van het Zuiden geld overgemaakt aan de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) om projecten rond kinderarbeid van die instelling in Latijns-Amerika en de Caraïben te ondersteunen.

India, Brazilië en Zuid-Afrika gaan elk per jaar een miljoen dollar (700.000 euro) pompen in een fonds voor de bestrijding van armoede en honger in de armste landen. Die landen kunnen bij het fonds ook geld krijgen om hun lager onderwijs verder uit te bouwen of acties te financieren die de gelijkheid van mannen en vrouwen moeten bevorderen.

De initiatieven floreren dankzij een onderliggende trend van toenemende handelsrelaties en investeringsstromen tussen landen van het Zuiden. De handel tussen ontwikkelingslanden groeide sinds 1995 met gemiddeld 13 procent per jaar en was in 2007 2400 miljard dollar (1675 miljard euro) waard, een vijfde van de totale wereldhandel. Globaal genomen groeide de internationale handel sinds 1995 met gemiddeld 9 procent per jaar, een heel stuk trager dus.

KOPENHAGEN, 20 december 2009 - Klimaat- wetenschappers hebben geen goed woord over voor het 'Akkoord van Kopenhagen", het magere resultaat van de conferentie van Kopenhagen. Het dak van ons huis brandt, klinkt het, maar onze politici negeren de rookmelders en gooien nog meer olie op de vlammen.

"Onze leiders hebben de omvang van het probleem en de snelheid van de veranderingen niet door", zegt Andrew Weaver, een klimatoloog van de Canadese Universiteit van British Columbia en een van de leidende auteurs van de rapporten van het VN-klimaatpanel. "Ze begrijpen niet dat de problemen nu moeten worden aangepakt."

Vier graden warmer

Alle toezeggingen die in Kopenhagen werden gedaan, zullen de stijging van de gemiddelde temperatuur op aarde maar tot ongeveer 3,8 graden Celsius kunnen beperken, schat Robert Corell, de directeur van hetGlobal Change Programme aan het H. John Heinz III Centrum voor Wetenschap, Economie en het Milieu in Washington.

"Zelfs een stijging met 2 graden Celsius zal heel moeilijk worden voor moderne samenlevingen", zegt Pål Prestrud, de directeur van het Centrum voor Internationaal Klimaat- en Milieuonderzoek in Oslo. Geen enkele wetenschapper gelooft dat onze planeet dan buiten de gevarenzone blijft. Het Noordpoolijs en veel gletsjers en ijskappen smelten nu al weg, al is de gemiddelde temperatuur nog maar met 0,8 graden Celsius gestegen.

Het weer op het noordelijk halfrond zal veranderen, en dat zal een effect hebben op de landbouw, de bosbouw en de waterhuishouding. Uitgestrekte gebieden in het Hoge Noorden die nu nog permanent bevroren zijn, dreigen te ontdooien en grote hoeveelheden CO2 en methaan vrij te geven. De meeste koralen in de oceanen zullen afsterven, door een combinatie van hogere watertemperaturen en verzuring. Koraalriffen zijn belangrijke broedkamers voor de vissoorten waarvan honderden miljoenen mensen leven. Tegen 2100 zou het zeepeil met een meter kunnen stijgen, waardoor miljoenen mensen moeten verhuizen.

En dat zijn nog maar de gevolgen van een stijging met 2 graden Celsius. Nu stevenen we eerder af op 4 graden of meer, wat voor sommige regio's zelfs een toename met 7 tot 14 graden inhoudt. Alleen al de stijging van de zeespiegel die dat zou veroorzaken, kan honderden miljoenen mensen op de vlucht jagen.

Greenwashing

"Ik vind het jammer, maar het meeste wat politici doen als het om het klimaat gaat, is greenwashing", schreef James Hansen, een klimaatexpert en directeur van het Goddard Instituut voor Ruimtestudies van de NASA, in The Observer. "Hun voorstellen klinken goed, maar ze houden u en zichzelf voor de gek. Ze pakken uit met emissiedoelstellingen waarvan ze weten dat het leugens zijn. Zullen we ons verzetten en internationale leiders een harde slag in hun gezicht geven, om hen de waarheid onder ogen te doen zien? Er zullen er veel van ons nodig zijn, waarschijnlijk op straat. Of gaan we hen zichzelf en ons voor de gek laten houden, en onze kinderen en kleinkinderen laten bedriegen?"

DEN HAAG, 18 december 2009 - De FNV legt zich erbij neer dat verhoging van de AOW-leeftijd niet meer tegen te houden is. De grootste vakbond van Nederland steekt vanaf nu vooral energie in het repareren van het kabinetsvoorstel en het beperken van de schade voor de laagste inkomens.

,,We leven in een democratie. Als een meerderheid van het parlement kiest voor een verhoging van de AOW-leeftijd, heb je je daar bij neer te leggen. Maar we gaan niet akkoord met de wijze waarop het kabinet de maatregel wil doorvoeren'', zegt FNV-voorzitter Agnes Jongerius in een interview in deze krant (Nederlands Dagblad, red.). Het verzet tegen het kabinetsplan wordt daarmee niet opgegeven, aldus de grootste vakbond van Nederland.

De FNV is fel tegen de geplande strafkorting van acht procent op de AOW-uitkering voor mensen die straks toch eerder willen stoppen met werken. ,,Dat maakt eerder stoppen voor mensen met lagere inkomens feitelijk onmogelijk'', zegt Jongerius. Als er al zo'n strafkorting komt, dan moet die inkomensafhankelijk worden en voor de laagste inkomens op nul uitkomen, vindt Jongerius.

Het tweede grote verbeterpunt voor de FNV betreft de aanvullende pensioenen. Het kabinet wil de pensioenleeftijd in de toekomst laten meestijgen met de AOW-leeftijd. Jongerius is daar fel op tegen. ,,De pensioenen zijn een zaak van werkgevers en werknemers. Niet van het kabinet.''

Afgelopen voorjaar kondigde Jongerius nog zelfverzekerd aan dat de verhoging van de AOW-leeftijd er niet zou komen. Op haar aandringen kreeg de Sociaal-Economische Raad (SER) tot 1 oktober de tijd om een beter alternatief op tafel te leggen. Maar de SER kwam er niet uit, mede doordat de werkgevers vlak voor de deadline afhaakten. Een meerderheid van de Tweede Kamer steunde vervolgens het kabinetsplan om de AOW-leeftijd in 2020 en 2025 telkens met een jaar te verhogen. (Nederlands Dagblad)

Jeugdwerkloosheid verder gestegen

Werkloosheid neemt verder toe

15 december 2009 - "Wij moeten schaften in een voorraadhok zonder toilet, dat is toch niet normaal!" De arbeidsomstandigheden van treinschoonmakers zijn slecht. Ze hebben er schoon genoeg van. Daarom bieden ze dinsdag in Groningen en Zwolle een petitie aan hun werkgevers aan.

FNV Bondgenoten, vakbond van schoonmakers, presenteerde afgelopen zaterdag een witboek. Grote opdrachtgevers, zoals Nedtrain en Arriva willen voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. De 6.500 schoonmaakbedrijven in Nederland moeten onderling concurreren over de ruggen van het personeel. Ze maken onmogelijke afspraken.

Werkdruk
De werkdruk van treinschoonmakers is extreem hoog en de waardering is laag. De schoonmaakbedrijven weigeren bovendien afspraken voor verbetering te maken. Met het aanbieden van een petitie aan leidinggevenden en opdrachtgevers vragen de treinschoonmakers dinsdag om aandacht voor hun situatie.

Nedtrain is de grootste individuele opdrachtgever en geeft bakken met geld uit aan public relations en uitstraling. Maar hygiëne en schoonmaak komen bij deze opdrachtgever op de laatste plaats, zegt Mari Martens van FNV Bondgenoten.

Startschot
"We moeten ze met de neus op de feiten drukken. Dat is de enige manier om rijke opdrachtgevers als Nedtrain en Arriva te laten luisteren naar schoonmakers. De treinschoonmakers in Groningen en Zwolle geven dinsdag daarvoor het startschot."

De schoonmakers bieden Arriva en Nedtrain, maar ook hun schoonmaakbedrijven CSU en Asito een petitie aan. Daarin pleiten ze voor een fatsoenlijke pauzeruimte, geen verhoging van de werkdruk en steun voor verbetering van de arbeidsomstandigheden.

Schoon genoeg
In heel het land komen steeds meer schoonmakers in opstand tegen slechte arbeidsomstandigheden en voorwaarden. De schoonmakers houden heel Nederland via www.wijhebbenerschoongenoegvan.nlop de hoogte van de acties die zij dagelijks voeren.

Lees ook: 
'Schoonmakersparlement' presenteert witboek over arbeidsomstandigheden

15 december 2009 - ABVAKABO FNV schat de totale kosten die gemeenten uitgeven aan de inhuur van externe medewerkers rond de 1,7 miljard euro. Dat is veel te veel. Zeker omdat de werkgevers voor de eigen medewerkers vier jaar willen vasthouden aan de nullijn. Ruud Kuin, cao-onderhandelaar voor de gemeenten van ABVAKABO FNV: “Het gevaar bestaat dat de ambtenarensalarissen over enkele jaren tien tot vijftien procent lager liggen dan in de markt.”

In de afgelopen cao-onderhandelingen boden de werkgevers in hun eindbod nul procent loonsstijging voor een periode van twee jaar. Kuin: “De financiële gevolgen van de crisis worden pas in 2012 merkbaar. Als dat de belangrijkste reden is om nú twee jaar nul procent te bieden, dan gaan ze na 2012 zeker geen loonsverhoging doorvoeren. Het gaat dus niet om twee jaar, maar om minstens vier jaar nul.”

Het verschil met de salarissen in de markt kan dan oplopen tot tien of vijftien procent. Het resultaat is dat gemeenten straks achteraan staan op de arbeidsmarkt. ABVAKABO FNV vindt daarom dat gemeenten nú moeten investeren in de eigen medewerkers in plaats van steeds meer externen in te huren.

Volgens de vakbond geven gemeenten in totaal ongeveer 1,7 miljard euro uit aan externen. Het aantal formatieplaatsen bij gemeenten is sinds 2004 met ongeveer 7000 banen teruggelopen, terwijl de inhuur van het aantal externen steeg met ongeveer 9000 arbeidsplaatsen. Kuin: “Gemeenten besteden gemeenschapsgeld op totaal onverantwoorde wijze, want vanaf 2004 hebben ze hun formatie wel ingekrompen, maar de benodigde capaciteit wordt via de achterdeur en voor veel meer kosten gewoon weer ingehuurd.”

De kosten voor externen zijn twee tot drie keer zo hoog dan voor medewerkers in vaste dienst. Groot probleem is bovendien dat gemeenten geen grip lijken te hebben op de inhuur van externen. Een groot aantal gemeentelijke rekenkamers heeft de afgelopen jaren geconstateerd dat door het ontbreken van beleid de kosten-batenafweging nauwelijks wordt gemaakt. Daarnaast is er amper zicht op het aantal externe medewerkers, waardoor de kosten onbeheersbaar worden.

Woensdag 16 december houden de vakbonden ABVAKABO FNV en CNV Publieke Zaak een grootschalig referendum over de het eindbod van de werkgevers in de cao-onderhandelingen. Meer informatie is te vinden ophttp://www.caogemeenten.nl.

9 december 2009 - Gemeenten hebben tot 2012 in elk geval geen last van de economische crisis. 2009 is zelfs een financieel topjaar. Berichten in de media over financiële rampspoed voor gemeenten zijn, in elk geval tot 2012, niet aan de orde.

De toekomst voor gemeenten na 2012 lijkt niet bepaald rooskleurig, maar vooralsnog is over deze periode weinig concreets te zeggen. Tot die tijd zitten de gemeenten er in ieder geval warmpjes bij. De komende jaren blijven de gemeentelijke inkomsten gewoon stijgen. De pijn zit hem dan ook met name in het feit dat de gemeenten zich voorafgaand aan de crisis rijker hadden gerekend dan nu blijkt, en in veel gevallen met te optimistische en overspannen meerjarenbegrotingen hebben gewerkt.

Tweemaal zo hoog
De gemeentelijke inkomsten komen voor een groot deel voor rekening van de uitkering uit het gemeentefonds. Recent hebben het rijk en de gemeenten een ‘beperkte’ groei afgesproken van de uitkering uit het gemeentefonds. Ruud Kuin, cao-onderhandelaar voor de gemeenten namens ABVAKABO FNV: “Het is maar wat je beperkt noemt. In de afgelopen vijf jaar bedroeg de gemiddelde groei van deze uitkering, het zogenaamde accres, 483 miljoen euro. De bijgestelde uitkering uit het gemeentefonds voor 2009 is lager dan wat voorafgaand aan de crisis werd ingeschat, maar is met 866 miljoen euro nog altijd bijna twee keer zo hoog als het gemiddelde van de afgelopen vijf jaar.”

Lokale belastingen
De tweede belangrijke pijler van de gemeentelijke inkomsten betreft de inkomsten uit lokale belastingen. In het voorjaarsakkoord tussen werkgevers, vakbonden en het kabinet is afgesproken dat de gemeenten de lastenstijgingen voor 2009 zoveel mogelijk zouden beperken. Maar ook deze inkomsten voor de gemeenten zijn flink toegenomen. “In 2009 stegen de inkomsten uit lokale belastingen met maar liefst 192 miljoen euro. Dit komt neer op een stijging van 5,4 procent”, zegt Kuin. “Het is daarmee de hoogste inkomstenstijging in vijf jaar. Wanneer ook de retributies – betalingen voor gemeentelijke diensten - worden meegerekend is de structurele inkomstenstijging uit lokale lasten in 2009 zelfs 366 miljoen euro.”

Herstel
Ondanks die extra inkomsten, wil het niet zeggen dat de gemeenten niets merken van de economische crisis. Zo vallen de inkomsten uit bouwgrondexploitatie, rente en dividend tegen en is het aantal bijstandsuitkeringen gestegen. “Het is nog onduidelijk wat de hoogte van deze tegenvallers is, maar het is belangrijk om te beseffen dat het hier voor het overgrote deel gaat om incidentele tegenvallers”, verklaart Kuin. “Wanneer het straks beter gaat met de economie, zullen de lagere inkomsten en hogere uitgaven in verband met de crisis zich weer herstellen.”

Voldoende middelen
Om deze incidentele tegenvallers op te vangen, hebben gemeenten, volgens Kuin, voldoende middelen. “In het akkoord tussen rijk en gemeenten is afgesproken dat gemeenten in 2009 en 2010, bovenop het structurele accres, nog eens 90 miljoen euro extra ontvangen. Verder hebben de Nederlandse gemeenten een zeer ruim eigen vermogen. Dat vermogen is de afgelopen jaren gegroeid tot gemiddeld 35 procent van het totale vermogen, terwijl de Vereniging Nederlandse gemeenten een eigen vermogen tussen de twintig en dertig procent voldoende vindt. Natuurlijk is niet het hele eigen vermogen “opneembaar”, maar met de algemene reserves – het deel van het eigen vermogen dat wel benut kan worden – hebben de gemeenten nog steeds een “crisispotje” van ruim 11 miljard euro tot hun beschikking.”

Krampachtig
De gemeenten zijn er in 2009 structureel ruim 1,2 miljard euro op vooruit gegaan, al hebben ze te maken met incidentele tegenvallers. Kuin: “Die kunnen ze prima opvangen met de algemene reserves. Ook in 2010 en 2011 zullen de gemeentelijke inkomsten nog structureel toenemen, ook al is dat met bescheiden getallen. In dit licht is het dan ook enigszins vreemd dat de werkgevers zo krampachtig omgaan met de looneis van de bonden. Die 1,5 procent loonstijging kost uiteindelijk “maar” 135 miljoen euro.”

Laat je stem horen voor cao Gemeenten

CARACAS/WILLEMSTAD/KOPENHAGEN, 18 december 2009 - De Venezolaanse president Hugo Chávez beschuldigt Nederland van het gezamenlijk met de Verenigde Staten voorbereiden van "agressie" tegen Venezuela. Chávez zei dat de Verenigde Staten Aruba, Curaçao en Bonaire met toestemming van Nederland "tot de tanden" bewapenen.

Chávez haalde donderdag uit naar Nederland op de klimaattop in Kopenhagen in een toespraak voor linkse organisaties. Volgens de linkse president hebben Amerikaanse militairen als voorbereiding op een mogelijke invasie van Venezuela inlichtingenofficieren, oorlogsschepen en spionagevliegtuigen overgebracht naar Aruba, Curaçao en Bonaire. Chávez stelde dat de drie eilanden in de territoriale wateren van Venezuela liggen. De Venezolaanse staatszender Venezolana de Televisión zond de speech uit. De Venezolaanse krant El Nacional deed verslag van de toespraak.

Chávez deed een oproep aan de Europese Unie om een gewapend conflict te helpen voorkomen. Hij zei dat Nederland lid is van de Europese Unie en dat hij daarom graag wil weten hoe Brussel over de kwestie denkt.

Nederlandse Antillen en Colombia

De Antilliaanse minister van Binnenlandse Zaken Roland Duncan reageert verbaasd op de beschuldiging. "Nonsens. Er is hier niets aan de hand. Er is geen sprake van bewapening", zo stelt Duncan donderdagnacht op Curacao (lokale tijd). Duncan weet niet waar Chávez zijn beschuldigingen vandaan heeft. "We liggen dicht bij Venezuela, een land waar we goede politieke relaties mee hebben. Maar die hebben we ook met Amerika. Dat willen we graag zo houden."

Duncan vervolgt dat de Antillen volgens hem ook "geen enkel belang" bij bewapening heeft. "Waarom zouden we? We zijn met Nederland in overleg over onze constitutionele toekomst, maar dat heeft niets met militaire bewapening of wat dan ook te maken."

Helmin Wiels, leider van de Curacaose oppositiepartij Pueblo Soberano die eerder pleitte voor sluiting van de Amerikaanse militaire basis op Curacao, reageert fel. "Zie je, ik krijg gelijk. Op een internationaal forum worden we uitgemaakt voor een bordeel dat door Nederland wordt gebruikt om onze buren aan te vallen. Het is nu duidelijk: er is een oorlog in de maak. Onze vermoedens en waarschuwingen zijn bevestigd."

Ruim twee jaar geleden wekte Chávez in een toespraak de indruk dat hij aanspraak maakt op de Nederlandse Antillen en Aruba. De president zei dat hij onderzoek wil laten doen naar de noordgrens van Venezuela. Volgens de president zou alles wat zich binnen 200 zeemijl ten noorden van Venezuela bevindt bij dat land horen. De Nederlandse Antillen en Aruba liggen nog geen 40 zeemijlen ten noorden van Venezuela.

Chávez beweert ook dat Washington linkse regeringen in Latijns-Amerika en het Caraïbisch gebied probeert te ondermijnen. Hij vreest voor een Amerikaanse militaire actie tegen zijn land. Hij ligt in de clinch met de Colombiaanse president Alvaro Uribe, omdat die meer Amerikaanse militaire bases in Colombia wil toestaan.

KOPENHAGEN, 17 december 2009 - Evo Morales en Hugo Chávez, presidenten van respectievelijk Bolivia en Venezuela, zeggen dat de klimaattop in Kopenhagen mislukt door het “egoïsme” van de rijke landen en hun verdediging van de “cultuur van de dood”.

Hugo Chávez zei woensdag voor de plenaire vergadering dat de top is mislukt en dat dit een gevolg is van “het gebrek aan politieke wil bij de machtigste landen.” Hij verwijt hen “egoïsme” en een “grote ongevoeligheid en gebrek aan solidariteit met de armsten, met de mensen die honger lijden, met de kwetsbaarsten.”

“Ik wil eraan herinneren dat de 500 miljoen rijkste mensen, of 7 procent van de wereldbevolking, verantwoordelijk zijn voor 50 procent van de vervuilende emissies. Terwijl de armste helft van de wereldbevolking voor slechts 7 procent van de vervuilende emissies verantwoordelijk is.”

Gebrek aan transparantie

Kort voordien had zijn Boliviaanse evenknie Evo Morales het gebrek aan transparantie op de VN-klimaattop op de korrel genomen. “Er wordt hier voortdurend gemanoeuvreerd, documenten die ineens opduiken, selectieve beslissingen die geen rekening houden met regeringen die met voorstellen van hun volk komen.”

Morales verzet zich tegen het opleggen van “een model dat de cultuur van de dood vertegenwoordigt.” Omringd door de vertegenwoordigers van de inheemse bevolking van zijn land veroordeelde hij het “westerse model” en “de kapitalistische manier van leven” die het consumentisme aanwakkeren en de natuur vernietigen. “Dit is niet alleen een ecologisch of financieel probleem, het is een probleem van een manier van leven.”

NEW YORK, 15 december 2009 - De klimaat- verandering raakt vooral de watervoorziening in de wereld. Toch staat water laag op de agenda tijdens de klimaatbesprekingen die vrijdag in Kopenhagen worden afgesloten.

Vorige week maakte de World Meteorological Organisation (WMO) bekend dat 2009 waarschijnlijk tot de top tien van warmste jaren ooit behoort. Het VN-bureau wees ook op wijdverbreide waterproblemen, veroorzaakt door de opwarming van de aarde.

China kende de ergste droogte sinds vijftig jaar. In Oost-Afrika leidde een droogte tot grote voedseltekorten. Mexico had in september met een uitzonderlijke droogte te maken. En in Centraal-Argentinië zorgde droogte voor zware schade in de landbouw.

De klimaatverandering veroorzaakt niet alleen wereldwijd droogtes, maar ook een overvloed aan water: overstromingen in Australië, Bangladesh en Burkina Faso. Centraal-Amerika kreeg te maken met orkanen, Colombia met zware regenval en landverschuivingen en in Spanje en Frankrijk richtten winterstormen grote schade aan.

Aparte sector

Het onderwerp 'water' krijgt echter weinig aandacht op de klimaattop in Kopenhagen. Pas vrijdag, op de laatste dag, staat het op de agenda. "De impact van de klimaatverandering zal vooral voelbaar zijn via water", zegt Karin Lexen van het Stockholm International Water Institute (SIWI).

Ze wijst erop dat veranderingen in de beschikbaarheid van water en de voorspelbaarheid van weersystemen, ervoor gezorgd heeft dat water centraal staat in de besluitvorming over ontwikkeling. "Toch wordt water nauwelijks genoemd in de concepttekst van Kopenhagen", zegt Lexen.

Water krijgt volgens haar zo weinig aandacht omdat er aarzeling bestaat om waterreferenties in de tekst op te nemen. Water wordt gezien als een aparte "sector" en het toevoegen van waterreferenties zou de tekst "te gedetailleerd" maken. "Daar zijn wij het niet mee eens, aangezien water verbonden is met belangrijke kwesties zoals energie, bossen, levensonderhoud en grensoverschrijdende kwesties."

Landen zoals Bangladesh, die bedreigd worden door de watergerelateerde effecten van de klimaatverandering, werken er actief aan om waterreferenties in de tekst te krijgen. "De Europese Unie is daar niet erg in geïnteresseerd, hoewel individuele landen zoals Nederland, Denemarken en Duitsland zich wel geïnteresseerd en behulpzaam toonden."

KOPENHAGEN, 13 december 2009 - Sommige van ‘s wereld meest vervuilende bedrijven promoten het gebruik van fossiele, CO2-rijke brandstof met de steun van de Europese belastingbetaler. Dat stelt een nieuw rapport van het Corporate Europe Observatory (CEO). Dat houdt de invloed van grote bedrijven op de EU-instellingen in de gaten.

In 2005 heeft de Europese Commissie het Zero Emissions Platform (ZEP) opgezet. Dat moet de Commissie adviseren over CCS-projecten, die CO2 uit steenkoolcentrales capteren en ondergronds opslaan. Het ZEP, dat door grote energiebedrijven wordt gedomineerd, kreeg 1,5 miljard euro subsidies en is nu volop aan het lobbyen tijdens de VN-klimaattop in Kopenhagen.

Ongeveer 1 miljard euro ging naar CCS-projecten als onderdeel van het herstelplan waarmee de EU op de financiële crisis reageerde. Daarnaast maakte Brussel er 400 miljoen euro voor vrij via wetenschappelijke onderzoeksfondsen.

Niet voor 2020

Het Corporate Europe Observatory noemt het in zijn pas verschenen rapport (Openbare fondsen gebruikt om te lobbyen voor fossiele brandstof in Kopenhagen) ongepast dat zulke enorme sommen naar CCS-technologie gaan, waarvan nog niet vaststaat dat ze milieuvriendelijk is.

Volgens het observatorium geven de pleitbezorgers van CCS-projecten zelf toe dat de opslag van CO2 niet voor 2020 kan worden gebruikt. De techniek kan dus niet bijdragen tot de EU-doelstelling om tegen dat jaar de CO2-uitstoot met 20 procent te verminderen.

Het ZEP pleit er dit weekend in de Deense hoofdstad voor om CO2-opslag te financieren via het Clean Development Mechanism (CDM), waarbij rijke landen hun eigen uitstoot kunnen afkopen met investeringen in klimaatprojecten in ontwikkelingslanden.

Meer van hetzelfde

De 23 leden van het ZEP vertegenwoordigen vooral grote energiebedrijven zoals Shell, BP, Vattenfall, E.ON, Alstom, Siemens en Statoil. Sommige van die bedrijven hebben niet zo’n beste milieureputatie. Met zijn activiteiten in de Nigerdelta is Shell de grootste CO2-uitstoter in Afrika. Het Wereldnatuurfonds (WWF) is als enige milieuorganisatie in het ZEP vertegenwoordigd.

“De fossielebrandstofindustrie heeft publieke middelen gebruikt om de captatie en opslag van koolstof te promoten binnen de EU – en nu pleiten ze in Kopenhagen voor meer van hetzelfde”, zegt Yiorgos Vassalos van het CEO. “Als CCS kredieten krijgt via het Clean Development Mechanism ontstaat er een nieuwe financieringsbron – en legitimeert dat de expansie van fossielebrandstofprojecten in de ontwikkelingswereld.”

Volgens Vassalos lijkt de EU makkelijker publieke middelen aan CO2-opslag te besteden dan aan hernieuwbare energie, ook al horen wind- en zonne-energie tot de schoonste vormen van energieopwekking.

Hans van der Loo, hoofd van de Shell-afdeling voor EU-zaken, ontkent dat het ZEP steun probeert te winnen voor fossiele brandstof ten nadele van hernieuwbare brandstof. CO2-opslag moet deel uitmaken van een veelzijdige aanpak van het klimaatprobleem, waarin ook energie-efficiëntie en hernieuwbare energie hoort. “CCS is geen zilveren kogel. Het zal de wereld niet redden. Maar zonder CCS zal de wereld niet gered worden.”

Een goed beeld

Sanjeev Kumar, de WWF-vertegenwoordiger in het ZEP, zegt dat het platform een goed beeld geeft van wat de verschillende belangengroepen denken. Maar hij geeft toe dat de dominantie van vertegenwoordigers van de privésector in het ZEP en gelijkaardige organen een voorbeeld is van hoe er “al te veel deuren openblijven voor de industrie” in de Brusselse bureaucratie.

Acht van de bedrijven in het ZEP hebben EU-subsidies gekregen: Shell, BP, Alstom, RWE, Siemens, Total, Air Liquide en Vattenfall. Vattenfall en Alstom beheren het eerste demonstratieproject voor CO2-opslag in de EU in het Duitse Spremberg.

Hierbij sturen wij een persverklaring omtrent de sluiting van Koerdische politieke partij DTP door de Turkse regering.

Voor meer informatie kunt u contact met ons opnemen.

Met vriendelijke groeten,

Bert Bakkenes (Secretaris)

Turkse rechtbank sluit DTP 
Poging Koerden monddood te maken is politieke beslissing

Het Turkse Constitutionele Hof heeft vandaag besloten om de Koerdische Partij voor een Democratische Maatschappij (DTP), te sluiten. Volgens de rechters zou de DTP propaganda maken voor de PKK en ook de eenheid van het land bedreigen. De beslissing kan alleen maar gezien worden als de voortzetting van de oude Kemalistische politiek van uitsluiting en vernietiging. Nog steeds mogen de Koerden in Turkije geen stem hebben. De beslissing, die zeker niet goed zal vallen in Europa, moet ook gezien worden als graadmeter voor de huidige stand van zaken in Turkije. Nog maar een paar maanden geleden beweerde premier Erdogan dat de Koerden in Turkije meer rechten zouden krijgen. Hij deed hier mee een poging om Europa tevreden te stellen en gelijktijdig meer Koerdische stemmen binnen te halen voor zijn AK partij. Even leek het er op als of de Turkse regering aanstuurde op een vreedzame oplossing van de Koerdische kwestie. Intussen is gebleken dat Erdogan al net zo’n leugenaar is als al zijn voorgangers.

Want wat is er intussen allemaal gebeurd? Ten eerste weigerde de Turkse autoriteiten om de routekaart voor vrede, geschreven door Abdullah Öcalan, de leider van het Koerdische volk, te publiceren. Sterker nog, er werd een keiharde aanval ingezet op Abdullah Öcalan persoonlijk. Hij werd opgesloten in een veel kleinere cel met een airconditioning systeem dat zijn gezondheidsklachten ondragelijk maakt. In feite is hij nu levend begraven. Dit kan alleen maar gezien worden als een poging om hem te vermoorden op termijn. Toen de Koerden hier tegen in verzet kwamen sloeg de politie de demonstraties keihard uiteen. Tijdens een demonstratie in de Koerdische hoofdstad Amed werd de jonge Koerd Aydin Erdem door de politie doodgeschoten. In Europa is het niet anders. In Berlijn sloeg de Duitse politie in op Koerdische demonstranten en in Amsterdam probeerde Turkse fascisten een vreedzame Koerdische manifestatie te verstoren. Daarnaast gaan de militaire operaties tegen de Koerdische guerrilla onverminderd voort, ondanks het feit dat er door de Koerdische Vrijheidsbeweging al maanden een staakt-het-vuren in stand wordt gehouden.

Nu word dus ook de DTP nog verboden. Juist de partij die in de laatste jaren tot drijvende krachten is geworden van de pogingen om tot vrede en een duurzame oplossing van de Koerdische kwestie te komen. De DTP is vertegenwoordigd in het parlement en word door de Koerden als spreekbuis gezien. De beslissing van het Turkse hof is een nieuwe poging om de Koerden monddood te maken. Het bewijst dat er in Turkije niets is veranderd. Het leger heeft nog steeds de touwtjes in handen en de AKP heeft bewezen dat het geen haar beter is dan haar Kemalistische en fascistische voorgangers. Nog steeds proberen ze de Koerden tegen elkaar op te zetten. Nog steeds gaan ze door met ontkenning en vernietiging. Er kan maar een conclusie zijn, met de huidige Turkse machthebbers, zowel het leger als de regering, valt niet over vrede te praten of te onderhandelen. De vrede die zij willen zien is de vrede van het kerkhof.

Het spreekt voor zich dat de Koerden dit niet zullen accepteren. De demonstraties van de laatste tijd en de grote massabijeenkomsten eerder dit jaar hebben bewezen dat het Koerdische volk haar rechten op eist. De kracht van deze protesten zal toenemen en steeds meer terrein, steun en solidariteit winnen. De dagen dat de Koerden met zich lieten spelen zijn lang voorbij. Als het volk op straat komt hebben beslissingen van rechtbanken of regeringen geen enkele waarde meer. De Koerdische stem zal klinken en de Turkse leiders zullen uiteindelijk moeten luisteren. Dat kan geen enkele verbodsuitspraak meer voorkomen. Alleen door eigen kracht en initiatief, gesteund door democratische en progressieve organisaties en instellingen, kan een oplossing worden afgedwongen.. Strijd voor rechtvaardigheid en democratie kun je niet verbieden. Verbod of geen verbod. Dat moet Ankara begrijpen.

Federatie Koerden in Nederland (Fed Kom), Amsterdam, 11 december 2009

GRONINGEN, 09-12-09 - De website www.scholtenhuis.nl, met daarop een virtuele reconstructie van het beruchte Scholtenhuis in Groningen, heeft de Gouden Reiger gewonnen. Dit is dé prijs voor audiovisuele en interactieve media.

Naast het Scholtenhuis waren er nog vijf genomineerden in de categorie 'Internet'. Tijdens een show in Amsterdam kregen de kandidaten drie minuten de tijd om de jury ervan te overtuigen, dat hun project de Gouden Reiger verdiende.

De jury was duidelijk in haar oordeel over www.scholtenhuis.nl: „Een wereld, die op integere en neutrale wijze een beeld geeft van een donkere periode in onze vaderlandse geschiedenis. Dat is met een zwaar onderwerp verdraaid lastig, maar het is de makers uitstekend gelukt”. Aan de prijs is geen geldbedrag verbonden. (Bron: RTVNoord)

RTVNoord: Monique Brinks van het Oorlogs- en Verzetsmuseum...

Naar de website over het Scholtenhuis

KOPENHAGEN, 8 december 2009 - Afrikaanse en Aziatische delegatieleden in Kopenhagen zeggen dat de industrielanden tijdens de onderhandelingen een heel ander geluid laten horen dan in hun publieke verklaringen. De rijke landen denken er niet aan hun uitstoot van broeikasgassen voldoende in te perken, klinkt het, en ze willen af van de bindende doelstellingen die het Protocol van Kyoto hen nu oplegt.

"De rijke landen tonen zich heel bezorgd en zeggen dat ze maatregelen willen nemen, maar in de onderhandelingszalen is de situatie helemaal anders", zegt de Algerijnse onderhandelaar Kamel Djemouai. Hij zit de Afrikaanse groep voor, die meer dan vijftig landen vertegenwoordigt.

Volgens Djemouai proberen de VS en de Europese Unie "het Protocol van Kyoto uit de weg te ruimen." Dat akkoord legt de industrielanden op hun uitstoot van broeikasgassen tussen 2008 en 2012 met gemiddeld 5 procent te verminderen. De klimaatconferentie in Kopenhagen moet helpen uitmaken wat er na 2012 gebeurt.

Actieplan van Bali

Op een klimaatconferentie in Bali werd daarvoor in 2007 al een actieplan goedgekeurd. Zelfs de VS, die het Protocol van Kyoto nooit hebben geratificeerd, stemden ermee in dat er in Kopenhagen concrete doelstellingen zouden worden vastgelegd om de uitstoot van broeikasgassen na 2012 terug te dringen. In het actieplan staat ook dat er afspraken moeten komen over de financiering en technologische ondersteuning van de maatregelen die nodig zijn in de ontwikkelingslanden.

Maar volgens Djemouai proberen de industrielanden nu terug te komen op die overeenkomst. Ze beginnen allerlei voorwaarden toe te voegen die vervuld moeten worden vooraleer ze echt over de brug komen. De VS en andere rijke landen sturen volgens de Algerijnse onderhandelaar aan op een heel nieuwe overeenkomst, die misschien niet eens bindend is en waarbij landen enkel beloften doen die aan een veel minder strikte controle onderworpen worden.

Voor Djemouai is dat onaanvaardbaar. "We vragen de industrielanden zich te houden aan de aanbeveling van het VN-Klimaatpanel: ze moeten hun uitstoot tegen 2020 verminderen met 25 tot 40 procent.

Discriminatie

De Afrikaanse landen hebben al getoond dat het hun menens is. Begin november verlieten de Afrikaanse onderhandelaars de laatste voorbereidende klimaatgesprekken in Barcelona omdat de industrielanden naar hun smaak te lage doelstellingen naar voren bleven schuiven. Volgens Djemouai komt dat neer op een vorm van discriminatie. "De wetenschap zegt ons dat als de gemiddelde temperatuur op aarde met één graad Celsius stijgt, Afrika twee graden warmer wordt." De rijke landen weten dus dat ze Afrika opofferen als ze in Kopenhagen geen spijkers met koppen slaan.

De rijke landen doen te weinig, vindt ook Bernarditas de Castro-Muller, een onderhandelaar voor de Filipijnen. Zowat 80 procent van de broeikasgassen die door menselijk toedoen in de atmosfeer zijn beland, kunnen op rekening van de rijke landen worden geschreven. En ze stoten nog altijd de helft van alle broeikasgassen uit, al vertegenwoordigen ze maar een vijfde van de wereldbevolking. "Dat onevenwicht kan niet genegeerd worden", vindt Castro-Muller. Volgens haar zijn de ontwikkelingslanden bereid om hun uitstoot terug te schroeven, maar alleen als de rijke landen hun vervuiling voldoende inperken en hun beloften nakomen om de ontwikkelingslanden te helpen. "We vechten hier voor ons bestaan", zegt de Filipijnse. "En we vechten voor rechtvaardigheid".

Sommige waarnemers vrezen dat de conferentie helemaal zal mislukken als de industrielanden het echt over een andere boeg gooien en afstappen van de afspraken die de voorbije jaren werden gemaakt. "Als het actieplan van Bali niet wordt voortgezet, krijgen we hier anarchie", voorspelt Martin Khor, de directeur van het South Centre, een denktank van ontwikkelingslanden. (IPS)

BOSTON, 7 december 2009 - Welke belangen verdedigt de Amerikaanse delegatie aan de onderhandelingstafel in Kopenhagen? Oliemaatschappijen pompen zoveel geld in het Amerikaanse politieke systeem dat ze een stevige greep hebben op de besluitvorming.

De grote olie- en gasmaatschappijen hebben zwaar gelobbyd om de klimaatwetten die nu door het Amerikaanse parlement worden behandeld, te kortwieken. Het wetsvoorstel dat in juni in de Kamer van Volksvertegenwoordigers werd goedgekeurd, komt neer op een reductie van de uitstoot van broeikasgassen met amper 4 procent tegen 2020. In de senaat wordt een vergelijkbaar voorstel besproken.

"Er staat nu een klimaatwet op stapel die erg vriendelijk is voor het bedrijfsleven", klaagt Kert Davies, directeur onderzoek bij Greenpeace VS. De Amerikaanse milieubeweging voelt zich machteloos. "Het Amerikaanse parlement wordt omzwermd door duizenden lobbyisten van de private sector; wij kunnen daar lang niet zoveel mensen tegenoverstellen."

745 lobbyisten

Olie- en gasbedrijven gaven dit jaar al 121 miljoen dollar uit om 745 lobbyisten in Washington te doen ronddraven. Volgens Antonia Juhasz, een kenner van de oliesector, betalen de bedrijven via de Amerikaanse Kamer van Koophandel nog andere lobbyisten die hun belangen verdedigen. Veel van die lobbymensen zijn voormalige parlementsleden of voormalige hoge ambtenaren.

De volgende tussentijdse verkiezingen in de VS vinden pas plaats in november 2010, maar de grote oliemaatschappijen hebben de geldkraan al opengedraaid. Sinds begin dit jaar hebben ze al 4,4 miljoen dollar uitgedeeld aan parlementsleden en mogelijke tegenkandidaten. Voorop komt Chevron met 328.000 dollar, gevolgd door de Koch Petroleum,Valero Industry en Exxon Mobil, die vergelijkbare bedragen investeerden.

Dure campagnes

Kandidaten die kans op slagen willen maken, moeten die grote bedragen uit het bedrijfsleven wel aannemen. Bij de voorbije verkiezingen gaf de gemiddelde succesvolle kandidaat voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers 1,4 miljoen dollar uit, terwijl een senaatzetel zelfs 8,5 miljoen dollar kostte. Dat blijkt uit cijfers van het niet-gouvernementele Center for Responsive Politics.

Het oliegeld vloeit vooral naar parlementsleden die zich op energiebeleid toeleggen. Blanche Lincoln, een senator van de Democraten die in de commissie Energie en Natuurlijke Rijkdommen zetelt, kreeg dit jaar al 210.000 dollar van olie- en gasbedrijven. Zijn Republikeinse collega David Vitter van de commissie Milieu en Openbare werken, haalde 157.000 dollar binnen.

"Dat we nog niet zijn overgeschakeld op alternatieve brandstoffen, is te wijten aan de enorme lobby voor fossiele brandstoffen in de VS", zegt Nick Nyhart, de voorzitter van Public Campaign, een organisatie die de invloed van het bedrijfsleven op de Amerikaanse politiek probeert terug te dringen. "Dat weerhoudt ons ervan een richting in te slaan die duurzamer en beter voor het klimaat is.” (IPS)

MARFA, TEXAS, 8 december 2009 - Er is nog meer geweld te verwachten tussen Amerikaanse militairen als de geestelijke gezondheidszorg in het Amerikaanse leger niet verbetert. Dat zegt Kernan Manion, een psychiater die in januari werd ingehuurd om Amerikaanse militairen te begeleiden die na missies met psychische problemen kampen.

Manion werkte tijdelijk bij de Mariniers in Camp Lejeune in North Carolina. Daar luidde hij de noodklok over de gebrekkige begeleiding van militairen die terugkeerden van een missie. Ook maakte hij zich zorgen over verhalen van militairen die hulp zochten en daarom geïntimideerd werden door commandanten.

De geestelijke hulpverlening aan militairen laat volgens hem in veel opzichten te wensen over. Er zijn te weinig hulpverleners en het systeem is overbelast. Zorg wordt soms verleend door officieren die veel te weinig psychiatrische kennis hebben om militairen die psychologische schade opliepen, effectief te behandelen.

'Losers'

"Ik heb sterke mariniers gezien die heel kwetsbaar terugkwamen. Ze waren gebroken door een of meer missies. Bij terugkomst werden ze geïntimideerd door hun commandanten, omdat ze "losers" zouden zijn", zegt Manion. "Hun superieuren weigeren de ernst van de problemen in te zien." 

Manion kaartte de problematiek meermalen aan op de basis en waarschuwde dat gebrekkige begeleiding van deze militairen zou kunnen leiden tot geweldsuitbarstingen op de basis. Het gevolg was dat hij werd ontslagen.

Chuck Luther, oprichter van The Soldier's Avocacy Group of Disposable Warriors is Irakveteraan en voormalig sergeant. Hij diende twaalf jaar in het leger en woont in Killeen, vlakbij zijn voormalige basis Fort Hood. Luther werkt momenteel aan twintig zaken van militairen die lijden aan een posttraumatische stressstoornis (PTSS) en door hun commandanten werden geterroriseerd of geen fatsoenlijke behandeling kregen voor hun problemen.

Hij hoopt dat een herhaling van het drama dat op 5 november plaatsvond in Fort Hood voorkomen kan worden. Op 5 november schoot majoor Nidal Hassan, die zou lijden aan secundaire traumatische stress en werd getreiterd omdat hij moslim was, dertien militairen op de basis dood. "De basis is gelegd voor een nieuwe crisis, een nieuwe schietpartij. De sfeer is hier explosief en er is nog niets opgelost", zegt Luther.

Zorgen

De ontslagen Manion zegt zich grote zorgen te maken over de toekomst van de getraumatiseerde militairen. "Als moorden op andere militairen, echtgenotes en drama's zoals in Fort Hood uitblijven, dan zijn er altijd nog de zelfdodingen, het alcoholmisbruik en huiselijk geweld door mannen die voorheen normaal functioneerden. Nu zeggen ze de maatschappij niet meer aan te kunnen. Ze kunnen andere mensen niet verdragen. Ze kunnen niet tegen commotie en hebben het gevoel dat ze alleen nog "in de bossen" kunnen leven. Het zijn gebroken mensen die niet meer functioneren en geen enkele bijdrage meer kunnen leveren aan de samenleving", zegt Manion.

Volgens het Korps Mariniers pleegden in 2008 minstens 42 mariniers zelfmoord. Zesenveertig mariniers deden een zelfmoordpoging.

Een voorbeeld van gebrekkige hulpverlening aan militairen is het geval van Lateef Al-Saraji, die uit Irak terugkwam met een ernstige posttraumatische stressstoornis. Het kostte hem maanden om op zijn basis een hulpverlener te spreken te krijgen. Vervolgens werd hij verwezen naar een psychiater buiten de basis, die bij hem PTSS vaststelde.

In een e-mail aan Luther schrijft Saraji dat hij het gevoel heeft dat het niemand op de basis iets kon schelen hoe hij zich voelde. "Op 1 juli schreef de psycholoog een brief waarin hij mij adviseerde twee weken vrij te nemen." Zijn leidinggevende, sergeant eerste klasse Duncan, weigerde dat echter en beschuldigde hem van afwezigheid zonder verlof. "Ik werd ontzettend depressief en wilde mezelf van kant maken. Ik kon niet meer tegen het racisme en de vooroordelen."

Nadat hij daarna tijdens een telefoongesprek met de legeraalmoezenier hoorbaar een wapen doorlaadde, werd hij met spoed opgenomen op een psychiatrische afdeling op Fort Hood. Na een week werd hij voor drie weken overgeplaatst naar een militaire faciliteit in Wichita Falls, waar hij door vijf medemilitairen werd uitgescholden voor 'zandneger' en 'towel head' (een Amerikaans scheldwoord voor Arabieren). Hij werd overgeplaatst naar een andere verdieping in het ziekenhuis, maar vreesde voor zijn veiligheid en probeerde het ziekenhuis te ontvluchten.

Na terugkeer op Fort Hood moest Saraji opnieuw continu minachtende opmerkingen van zijn sergeant aanhoren. "Dan weet je dat er twee mogelijkheden zijn: of hij doet zichzelf iets aan, of hij doet zijn sergeant iets aan", zegt Luther. "Deze lagere commandanten blijven hun ondergeschikten treiteren, zelfs als ze aangeven opnieuw uitgezonden te willen worden. Saraji had zelfs aangeboden weer terug te gaan naar Irak. Als je probeert deze treiterende militairen op non-actief te krijgen, blijkt bijna altijd dat ze zelf slachtoffer zijn geweest van commandanten die hen ook intimideerden en kleineerden."

Hardnekkig probleem

Op 29 september, vijf weken voor het bloedbad op Fort Hood, stuurde Manion een brief naar president Barack Obama. Daarin schreef hij onder meer dat hij in de vijfentwintig jaar dat hij als psychiater werkzaam is, nog nooit "zoveel intens emotioneel lijden en psychologische gebrokenheid" had gezien als bij deze goed opgeleide en - voor hun uitzending - sterke mariniers.

Ook wees hij op zijn ervaringen op Camp Lejeune, waar de hulpverlening in zijn ogen sterk te wensen overliet en oorlogsveteranen vaak blootstaan aan psychologische intimidatie. "Deze ervaringen wijzen op een hardnekkig probleem op Camp Lejeune en misschien wel in het hele leger", schreef hij. (IPS)

LA PAZ, 07-12-09 - Evo Morales is zondag met gemak herkozen als president van Bolivia. Volgens de bijna complete uitslagen (98 procent) kreeg hij 63 procent van de stemmen. Ook zijn politieke bondgenoten behaalden overtuigende meerderheden in beide huizen van het parlement.

Morales is de eerste Boliviaanse president van indiaanse afkomst. Bij vijf landelijke verkiezingen in de afgelopen vier jaar is zijn meerderheid alleen maar toegenomen, zegt analist Jim Shultz van het Centrum voor Democratie in Cochabamba. De drie partijen die de Boliviaanse politiek gedurende tientallen jaren domineerden zijn sinds de opkomst van Morales vrijwel weggevaagd. De laatste die is overgebleven is de Nationale Unie; haar presidentskandidaat Samuel Doria Medina kreeg slechts zes procent van de stemmen.

In zijn overwinningstoespraak riep Morales alle geledingen van de samenleving op zich achter hem te verenigen. "Broeders en zusters, jullie stem zal niet voor niets zijn. Wij hebben nu de enorme verantwoordelijkheid om dit proces van verandering te verdiepen en versnellen", zei de 50-jarige president vanaf het balkon van het presidentieel paleis tegen duizenden verzamelde aanhangers.

Volgens de voorlopige uitslagen stevent Morales' Beweging Naar het Socialisme (MAS) af op een tweederde meerderheid in de Senaat; in het lagerhuis zou de beweging net te kort komen. Met een tweederde meerderheid kan Morales veranderingen in de grondwet doorvoeren, zodat hij indiaanse gebieden zelfbestuur kan geven, zonder oppositie mensen op belangrijke posten benoemen en eventueel voor een derde opeenvolgende ambtstermijn kandideren. Maar ook met eenvoudige meerderheden in het congres kan Morales verder gaan met hervormingen.

De Aymara-indiaan Morales kwam in 2005 aan de macht met een campagne waarin hij een eerlijker verdeling van de welvaart beloofde in Zuid-Amerika’s armste land. Sinds januari 2006 is Morales president van Bolivia. Na zijn aantreden nationaliseerde hij een groot aantal bedrijven, met name in de energiesector. Met de inkomsten daaruit financierde Morales een ambitieus sociaal uitgavenbeleid. Aanvankelijk voorzag de grondwet niet in een herverkiezing. Begin dit jaar stemde een meerderheid van de bevolking via een referendum echter in met een grondwetswijzing waardoor Morales nog een keer een gooi naar het presidentschap kon doen.

Bijna zes van de tien Bolivianen leven in armoede. Dankzij de sterk gestegen opbrengsten van de aardgaswinning en mijnbouw kan Morales onderwijs en bejaardenzorg subsidiëren, wat zijn populariteit vergroot.

DIYARBAKIR, 06-12-09 - Ongeveer 15.000 mensen zijn zondag in de stad Diyarbakir in het voornamelijk door Koerden bewoonde zuidoosten van Turkije de straat opgegaan om te demonstreren voor Abdullah Öcalan, de oprichter van de Koerdische Arbeiderspartij PKK. Bij gevechten met de politie werd volgens CNN-Turk de 23-jarige student Aydin Erdem doodgeschoten.

Ook in Istanbul en drie andere steden in het zuidoosten braken onlusten uit, zei NTV-televisie. Minstens één politieman raakte gewond. Het staatspersbureau Anatolia berichtte dat de politie pepperspray inzette.

De betogers protesteerden tegen de behandeling van Öcalan, die een levenslange gevangenisstraf uitzit. Hij zegt dat hij in de gevangenis op het eiland Imrali slecht wordt behandeld. Öcalan zit in een nieuwe gevangenis op het eiland Imrali, voor de kust van Istanbul. De inrichting werd gebouwd na klachten van de Raad van Europa over Öcalans eenzame opsluiting. De PKK-leider klaagt nu evenwel dat de nieuwe cel kleiner is dan de oude en dat hij ademhalingsproblemen heeft.

De nu 60-jarige Ocalan werd in 1999 in Kenia gearresteerd. Hij heeft levenslang. Öcalan zit sinds 1999 afgezonderd vast op het eiland Imrali voor Istanbul. In zijn nieuwe onderkomen krijgt de PKK–leider voor het eerst medegevangenen. Hij zal worden opgesloten met acht medestrijders van de Koerdische afscheidingsbeweging PKK. In het gebouw wordt Öcalan onophoudelijk geconfronteerd met beelden en spreuken van Mustafa Kemal Atatürk, de grondlegger van het moderne Turkije. (ANP. Novum)

PKK 31 jaar

Op 27 november 2009 was het precies 31 jaar geleden dat de Arbeiderspartij van Koerdistan (de PKK) werd opgericht. Ondanks enorme aanvallen van Turkije en internationale geheime diensten bestaat de PKK nog steeds en haar invloed is alleen maar toegenomen. De verjaardag van de partij werd in vele landen gevierd, waaronder ook in Nederland. In Koerdistan (in het grensgebied van Turkije, Iran en Syrië) gingen vooral jongeren de straat op om steun te geven aan de partij en de leider van het Koerdische volk Abdullah Öcalan. 
Meer info: IKN

Hamid Karzai heeft zichzelf opgevolgd na een fenomenale farce waarbij Obama, Brown, Sarkozy enzovoort zich bijzonder belachelijk maakten. De slotsom was dat "Karzai wel een schurk is, maar dan wel onze schurk. We hebben niets anders". Slotsom is ook dat de overgrote meerderheid van de Afghanen zich geen enkele illusie meer maakt.

Met deze man wordt het beslist niet anders, dus zeker niet beter. Wat verder te doen? Veel meer troepen sturen, zoals opperbevelhebber McCrystal vraagt? Of de kat uit de boom kijken hopend op een mirakel in de vorm van een echt Afghaans leger en een Afghaanse politie?

Hoe Afghanistan te verlaten, die vraag is een spookbeeld voor het Witte Huis. Het dringt ook bij de Amerikaanse publieke opinie stilaan door dat het "internationaal terrorisme" niet bestreden wordt met die oorlog in Afghanistan. Het wordt ook voor de Amerikanen duidelijk dat ze in Afghanistan niet geliefd zijn, dat Afghanen niet gelukkig zijn met een regering van criminele krijgsheren die zich via "internationale hulpverlening" danig verrijken. Bovendien weten ze maar al te goed dat Karzai zelf koopjes sluit met sommige Taliban, bij voorbeeld in de aanloop naar de verkiezingen.

De geschiedenis is zich aan het herhalen. Corruptie, machtsmisbruik, de invloed van criminele krijgsheren en dergelijke leidden er in 1995-1996 toe dat veel Afghanen dan maar de Taliban verkozen boven het regime in Kaboel. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton had het bij de eedaflegging van Karzai voor een tweede ambtstermijn over "een nieuwe start", wat neerkomt op een bekentenis dat er de voorbije acht jaar een valse start is genomen.

Weglopen

Maar een nieuwe start? De internationale organisaties, Verenigde Naties voorop, geloven er niet in. Zij trekken hun diensten meer en meer terug. De VN hebben begin november meegedeeld dat 500 van de 1100 personeelsleden het land verlaten. Talrijke operaties worden nu geleid vanuit Tadzjikistan. De chef van de VN-missie in Kaboel, Kai Eide, onderstreepte dat de VN ondanks het strategisch belang van het land er niet noodzakelijk zullen blijven. Vertaald luidt dat: Karzai mag zich niet de illusie maken dat hij hoe dan ook op de "internationale gemeenschap" kan blijven rekenen.

De aarzelingen in Washington dragen natuurlijk bij tot dat gevoel dat zich hier dezelfde film afspeelt als in 1974-1975 in Saigon. De VS weten niet hoe ze nog het roer kunnen omgooien om nu nog de harten van de Afghanen te winnen met economische opbouw. Het concept van generaal McCrystal voor een tegenoffensief gepaard gaande met economische inspanningen, eist het zenden van 40.000 militairen. Maar bijna niemand gelooft dat dit kan werken, de Amerikanen worden nu eenmaal ervaren als een bezettingsleger. Vandaar ook het slinkend moreel van de Amerikaanse militairen, tot onder het nulpunt.

Britten en Italianen hebben het roer op een andere manier omgegooid, zij betalen plaatselijke Talibanchefs om met rust te worden gelaten en zo de illusie te scheppen dat het gebied rustig is. Generaal Paul Newton vindt dat het efficiënter is de Taliban te benaderen met geldzakken in plaats van wapens. De generaal denkt aan al die jonge werkloze Afghanen die bij de Taliban een inkomen krijgen en die men dan maar beter moet betalen, officieel dan met projecten voor lokale ontwikkeling. Dan is er ook nog de hersenschim van de "gematigde Taliban" die zouden kunnen omgeturnd worden. Maar militairen met ervaring in Afghanistan oordelen dat het daar veel te laat voor is.

Dat "denkwerk" houdt die Taliban natuurlijk niet tegen. Integendeel, de jongste maanden is duidelijk geworden dat de Taliban nu ook al stevig voet aan de grond hebben in noordelijke gebieden. Tot dan toe kon Kaboel de illusie koesteren dat de invloed van de Taliban beperkt zou blijven tot de Pathaanse bevolkingsgroepen in het zuiden en oosten.

Geld wordt ook aan gewend om de loyauteit van stamchefs te betalen. Er zijn gevallen waar dat ogenschijnlijk werkt, maar meestal houden die chefs maar de schijn op en krijgen we situaties zoals indertijd in het zuiden van Vietnam waar de Vietcong de baas was zodra het donker werd.

Verbijstering

Washingtons bondgenoten die troepen hebben in Afghanistan, raken stilaan verbijsterd. Niemand weet nog waar de Amerikanen naartoe willen, behalve dat steeds duidelijker wordt dat ze een uitweg zoeken waarbij ze niet teveel gezichtsverlies lijden. Maar hoe dat te doen, daarover zijn de regeerders in Washington erg verdeeld. Op een vergadering van de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU kon Anders Fogh Rasmussen, secretaris-generaal van de Navo (die officieel niets met de EU te maken heeft) de ministers niet overtuigen van de noodzaak tot grotere Europese inspanningen. Waartoe? En wat met de publieke opinies die zo vijandig tegenover die oorlogsdeelname staan?

Gordon Brown, nog enkele maanden premier van het Verenigd Koninkrijk, wil volgend jaar in Londen een grote conferentie over Afghanistan waar alle vragen zouden moeten beantwoord worden. De Europese bondgenoten willen hoe dan ook zo snel mogelijk een scenario voor de terugtrekking van de troepen. Officieel zal het dan heten dat alle taken worden overgedragen aan het Afghaanse leger en de Afghaanse politie. Met het oog daarop worden de opleidingen van Afghaanse militairen en agenten steeds korter en worden steeds minder eisen gesteld om manschappen te rekruteren. Dat leger zal tegenover de Taliban en hun bondgenoten, waaronder de goed georganiseerde Hezb-e-islami van Amerika’s vroegere lieveling Hekmatyar, niet lang standhouden.

AfPak

Maar dat zijn zorgen voor later. Misschien kunnen in de "strijd tegen internationaal terrorisme" enkele accenten worden verlegd. Afghanistan is tenslotte marginaal, zo kan worden aangevoerd. Obama pakte uit met het concept AfPak om duidelijk te maken dat Pakistan minstens evenveel of meer aandacht verdient in die strijd.

Het accent kan wel worden verlegd, maar dat lost de zaken niet op. Want in Pakistan is de toestand zo mogelijk nog complexer voor de Amerikanen. Er zijn nu wel de legeroffensieven tegen enkele bolwerken van Taliban, maar intussen werken legerchefs nog altijd druk samen met andere Talibangroepen en blijft de Pakistaanse militaire geheime dienst ISI net als vroeger een eigen politiek voeren waarbij India de hoofdvijand blijft en de Taliban bondgenoten zijn tegen de Indiase invloed in o.m. Afghanistan. Washington heeft in Pakistan geen enkele betrouwbare bondgenoot, terwijl onder de bevolking de anti-Amerikaanse gevoelens zeer sterk zijn.

Het zijn geen rooskleurige perspectieven, niet voor Washington, ook niet voor de meeste Afghanen voor wie de Taliban hoogstens het minste kwaad zijn. Dit is het resultaat van een jarenlang beleid waarin Washington en zijn bondgenoten met vuur speelden. Terwijl ze in Cambodja de Rode Khmers bewapenden en voedden, gaven ze geld, zware wapens, training enzovoort aan gevaarlijke islamfundamentalisten die in Afghanistan strijd leverden tegen de communisten die van Afghanistan een modernere samenleving wilden maken. Vandaag zijn de meest betrouwbare politici en functionarissen oudgedienden van dat regime.

(Freddy De Pauw, Uitpers nr. 115, 11de jg., december 2009)

Door Malalai Joya *

Als Afghaanse vrouw die verkozen werd in het parlement, ben ik naar de Verenigde Staten gekomen om president Barack Obama te vragen onmiddellijk een einde te maken aan de bezetting van mijn land.

Acht jaar geleden, werden vrouwenrechten gebruikt als een van de redenen om deze oorlog te starten. Maar vandaag is Afghanistan nog altijd de plaats waar zich een ware catastrofe afspeelt op vlak van vrouwenrechten. Voor de meeste Afghaanse vrouwen is het leven een hel waar in Westerse media weinig over geschreven wordt.

In 2001 hielpen de Verenigde Staten de ergste vrouwenhatende criminelen aan de macht, zoals de krijgsheren en drugsbaronnen van de Noordelijke Alliantie. Deze mensen moeten beschouwd worden als een fotokopie van de Taliban. Het enige verschil is dat de krijgsheren van de Noordelijke Alliantie Kostuums en dassen dragen en hun gezichten afdekken met een democratisch masker terwijl ze regeringsposities innemen. Maar zij zijn verantwoordelijk voor de ramp die zich vandaag in Afghanistan afspeelt en dit dankzij de steun van de Verenigde Staten waarvan ze genieten.

De VS en hun bondgenoten lijken bereid om macht te geven aan de middeleeuwse Taliban door een ingebeelde categorie te creëren van zogenaamde 'gematigde Taliban' en nodigen hen uit om tot de regering toe te treden. Zelfs Gulbuddin Hekmatyar, een man die acht jaar geleden zo goed als aan de top stond van de lijst met meeste gezochte terroristen, is uitgenodigd om in de regering te komen.

In die laatste acht jaar hebben de VS meegeholpen mijn land om te toveren tot mondiale drugshoofdstad via hun steun aan de drugsbaronnen. Vandaag is 93 procent van alle opium in de wereld geproduceerd in Afghanistan. Veel parlementsleden en topfunctionarissen profiteren openlijk van de drugshandel. De broer van president Karzai is een bekende drugstrafikant.

Ondertussen leeft de gewone Afghaan in grote armoede. De jongste menselijke ontwikkelingsindex van de Verenigde Naties plaatst Afghanistan op de 181ste plaats van in totaal 182 landen. Achttien miljoen Afghanen moeten overleven met een inkomen van minder dan 2 dollar per dag. In verschillende delen van Afghanistan zijn moeders bereid om hun kinderen te verkopen omdat ze ze niet kunnen voeden.

Afghanistan heeft in die acht jaar 36 miljard dollar aan hulp ontvangen en de VS alleen spenderen 165 miljoen dollar per dag aan hun oorlog. Niettemin blijft mijn land in de greep van terroristen en criminelen. Mijn volk heeft geen enkel belang in het drama van de presidentiële verkiezingen aangezien ze niets zullen veranderen in Afghanistan. De Afghanen haten zowel Karzai als Dr. Abdullah als marionetten van de VS.

Het grootste slachtoffer van deze oorlog is de waarheid. Zij die opstaan en hun stem verheffen tegen onrechtvaardigheid, onveiligheid en bezetting zien hun leven bedreigd en zijn verplicht om Afghanistan te verlaten of worden gewoonweg vermoord.

We zitten ingesloten tussen drie machtige vijanden: de bezettingstroepen van de VS en de NAVO, de Taliban en het corrupte regime van Hamid Karzai.

President Obama overweegt het verhogen van het aantal troepen naar Afghanistan en zet dus eenvoudigweg het verkeerde beleid van voormalig president Bush verder. Inderdaad, de ergste slachtpartijen sinds 9/11 vonden plaats tijdens Obama's legislatuur. De provincie waar ik geboren ben, Farah, is gebombardeerd door de VS in mei jongstleden. Zo'n honderdvijftig mensen, meestal vrouwen en kinderen, werden gedood. Op 9 september bombardeerden de VS de provincie Kunduz en doodden 200 burgers.

Mijn volk is het beu. Dat is waarom we een onmiddellijk einde willen van de VS-bezetting.

(Uitpers nr. 115, 11de jg., december 2009)

* Malalai Joya (31) is een Afghaans politica en een verkozen parlementslid uit de Farah provincie. In 2007 werd haar mandaat geschorst omdat ze verschillende andere parlementsleden krijgsheren had genoemd. Zopas verscheen haar boek 'A woman among warlords'.

(vertaling: Ludo De Brabander)

De Amerikaanse president Barack Obama heeft meer dan één zorg met zijn oorlogen in Irak en Afghanistan. In die landen, en nu ook in de VS zelf, groeit de kritiek op het ‘outsourcen’, uitbesteden, van de oorlogsverrichtingen en allerlei aanverwante activiteiten.

Volgens rapporten van Amerikaanse Congrescommissies zijn er nu in de oorlogsverrichtingen in Afghanistan meer manschappen van privéfirma’s dan wel soldaten aan de slag. Hoever kan een staat gaan in het uitbesteden van zijn kerntaken, aldus de vraag die in de VS rijst. Vooral omdat die taken worden uitbesteed aan personen die weinig of geen verantwoording verschuldigd zijn en die in de loop van de geschiedenis huurlingen werden genoemd.

Het optreden van die privéfirma’s zette de voorbije jaren in Irak veel kwaad bloed. De arrogantie van die huurlingen en hun praktijken van straffeloos martelen en moorden, werden de uithangborden van de firmaBlackwater, onder president Bush kind aan – het Witte – Huis. Die firma moest na het martelschandaal in Abu Graib een massaslachting in 2007 in Bagdad, met 17 doden onder voorbijgangers, inbinden. Vijf huurlingen van Blackwater werden in de VS veroordeeld en het bedrijf verloor zijn contract in Irak, maar de contracten in Afghanistan maakten dat ruimschoots goed. Uit schroom en vooral berekening veranderde ze haar naam in ‘Xe’ en zette ze ‘dochterfirma’s’ aan het werk. En dat werk nam de voorbije jaren gevoelig toe.

Duur

Het optreden van die privégroepen, maar vooral de grote kosten die dat meebrengt, zorgen voor felle controverse in de Verenigde Staten. Een Congrescommissie berekende dat al die veiligheidsfirma’s in Afghanistan 74.000 personeelsleden inzetten om werk van de Amerikaanse strijdkrachten en van de CIA en de diplomatie te doen. Dat is meer dan het aantal manschappen van het Amerikaanse leger en meer dan het dubbele van het aantal manschappen dat Washingtons geallieerden inzetten. Het Pentagon houdt het officieel op de helft daarvan, maar enig speurwerk van Congresleden toonde aan dat het cijfer bewust onderschat wordt. Volgens een Congresberekening gaat dit jaar minstens 48 procent van de Amerikaanse militaire uitgaven in Afghanistan naar de ‘private contractors’. In Irak heeft de firmaKBR (voorheen Kellogg Brown & Root) alleen al 17.000 personeelsleden.

Het moreel van de Amerikaanse militairen zit volgens rapporten van het Pentagon zelf onder het nulpunt. Bij de bondgenoten is het al niet veel beter – of nog erger. De privésector vult met plezier de gaten op. De opleiding van Afghaanse militairen is bij voorbeeld in handen van MPRI, Military Professional Ressources Incorporated. Sommigen van MPRI hebben al ervaring opgedaan op de Balkan en in Irak, ze kennen het klappen van de zweep.

MPRI domineert samen met Paravant, een dochter van ex-Blackwater Xe, en DynCorp, de "markt" van de privéoorlogsvoering. DynCorp haalt 96 % van zijn inkomsten van de federale overheid; die firma verdiende haar sporen in Bosnië, Kosovo, Somalië, Angola, Colombia en andere gebieden waar het Amerikaans leger en de CIA allerlei klussen liever overlaten aan lieden die geen enkele verantwoording moeten afleggen.

Straffeloos

Daar knelt meer en meer het schoentje, namelijk de straffeloosheid waarmee deze huurlingen optreden. Het Amerikaans Congres opende een onderzoek naar een incident in Kaboel in mei waarbij manschappen van Paravant (Blackwater) een man doodschoten. De daarvoor opgerichte commissie wil ook weten hoeParavant rekruteert, haar eigen personeel opleidt, welke wapens de huurlingen ter beschikking krijgen en welke richtlijnen daarbij worden gegeven. Dat is lekker laat, wetende dat Blackwater en andere firma’s hun slechte reputatie op dat vlak al lang hebben gevestigd. De twee mannen van Paravant die bij de schietpartij waren betrokken, verklaarden alvast dat ze AK-47 geweren kregen met de opdracht die altijd bij te hebben. Ze verklaarden dat ze op hun vraag aan Paravant of dat dit wel allemaal in orde was, als antwoord kregen dat mensen van hun niveau geen vragen te stellen hebben. Amerikaanse en andere journalisten getuigden over de agressieve houding van die huurlingen tegenover de persmensen.

Het zijn dergelijke groepen die de taak krijgen Afghaanse soldaten en politiemannen op te leiden. Vooral hun arrogantie leidt tot zware conflicten. In de Afghaanse provincie Helmond dwongen de Afghaanse rekruten hun opleiders van Paravant op te stappen nadat ze tijdens de ramadan zeer ostentatief voor hun ogen alcohol hadden zitten drinken. Die arrogantie zorgt ervoor dat de opleidingen vaak zeer moeilijk verlopen. Andere firma’s, waaronder het in Dubai gevestigde HEB, blijken dan weer oplichters. Ze blinken uit door een combinatie van arrogantie en onkunde; een Afghaanse generaal jaagde woedend een ploeg van HEB weg omdat ze de soldaten helemaal niet leerden schieten met de wapens maar die alleen leerden netjes te houden.

Het inzetten van die huurlingen zet ook kwaad bloed in Pakistan waar ze onder meer instaan voor de beveiliging van de gigantische Amerikaanse ambassade. Maar Pakistani verdenken hen er ook van betrokken te zijn bij raketaanvallen op dorpen in de grensstreek met Afghanistan. De Pakistaanse Taliban maken gebruik van de wrevel tegen die huurlingen om hen ervan te beschuldigen dat Blackwater en coverantwoordelijk zijn voor een zware aanslag in Peshawar waarbij bijna honderd doden vielen. De Pakistaanse overheid is ook boos omdat DynCorp in Pakistan op kosten van Washington spionagenetwerken uitbouwt.

Principe

De discussie gaat echter niet alleen meer over incidenten en kosten, maar ook over de vraag of het wel normaal is dat kerntaken van de overheid – zoals oorlog voeren en ordehandhaving – zomaar kunnen uitbesteed worden. Nu, in een land waar zelfs het gevangeniswezen verregaand geprivatiseerd is, lijkt privatisering van oorlog in de lijn van de verwachtingen te liggen. Bovendien is het een wereldwijde tendens om ordehandhaving, gevangeniswezen, bewakingsdiensten te privatiseren.

In zijn boek ‘One Nation Under Contract: The Outsourcing of American Power and the Future of Foreign Policy’ toont professor Allison Stanger aan dat diplomatie, militaire zaken, geheime diensten en ontwikkelingshulp grotendeels al in handen zijn van privéondernemingen. Dat gebeurde vroeger ook wel gedeeltelijk, maar nu is een totnogtoe ongekend niveau bereikt, tot en met ondervraging van gevangenen en programma’s voor democratisering.

In theorie strookt het niet met de Amerikaanse wetgeving. De wet heeft het over "inherently governmental functions", maar dat begrip wordt erg ruim geïnterpreteerd in een politieke cultuur die vindt dat de overheid zo weinig mogelijk taken mag hebben.

Toch verwachten weinigen ondanks de discussie dat de tendens zal worden omgebogen.

Ten eerste omdat Obama gewaar wordt dat het sturen van veel meer soldaten gevoelig ligt bij veel Amerikanen die ineens herinnerd worden aan Vietnam en aan de rampzalige gevolgen van de Afghaanse oorlog voor de Sovjet-Unie. In Irak kunnen huurlingen de vertrekkende Amerikaanse militairen aflossen, waarmee dan de belofte van terugtrekking zogenaamd wordt ingelost.

Ten tweede omdat de meeste bondgenoten ijverig zoeken hoe ze zonder veel gezichtsverlies hun troepen uit Afghanistan kunnen weghalen. De huurlingen zullen dan nog meer de gaten moeten opvullen.

En ten derde omdat de huurlingensector zeer veel geld over heeft om te lobbyen tegen elke maatregel die hun winstgevende bedrijvigheid aan banden zou leggen.

(Freddy De Pauw, Uitpers nr. 115, 11de jg., december 2009)

Statewatch en het Transnational Institutepubliceerden in oktober een studie van Ben Hayes over de groeiende veiligheidsindustrie binnen de Europese Unie. Daaruit blijkt dat de grote landen binnen de EU, Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië, erin slagen om hun visie op globale veiligheid over de rest van de lidstaten te verspreiden. Die visie wordt gekenmerkt door een brede invulling van defensie die een snelle toenadering tussen binnen- en buitenlandse 'veiligheid' behelst.

Veiligheidsonderzoek

De Europese Adviesraad voor Veiligheidsonderzoek ('European Security Research Advisory Board' – ESRAB) is de plaats waar samen met de 'veiligheids-producenten' bepaald wordt in wat voor onderzoek er geïnvesteerd zal worden.

In 2003 werd eerst de Groep van Personaliteiten (GoP) opgericht om het veiligheidsonderzoek te begeleiden. De GoP zou slechts twee keer vergaderen maar liet wel een kader achter waarin de structuur, de doelstellingen en de ideologie van het onderzoeksprogramma werden samengebracht. In de GoP zet leden onder andere de Commissarissen voor Onderzoek en als 'waarnemers' de Commissarissen voor Externe Betrekkingen en voor Handel. De groep bestond verder uit Hoogvertegenwoordiger Javier Solana, mensen van de NAVO, de 'Western European Armament Group' (een associatie van nationale defensie-industrieën) en het Militaire Comité van de EU. Daarnaast waren er ook acht multinationale ondernemingen in vertegenwoordigd -wapenproducenten en IT bedrijven- en zeven onderzoekscentra, onder andere de Rand Corporation(een denktank voornamelijk rond veiligheidsbeleid). Het was de GoP die de aanbeveling gaf om het Europees onderzoeksprogramma rond veiligheid een gelijkaardig budget te geven als het Amerikaanse programma. De uitgaven voor veiligheid-gerelateerd onderzoek bedragen in de VS 4 dollar per hoofd van de bevolking. Voor de Unie komt dit overeen met een totaalbedrag van 1,8 miljard euro. Het GoP-rapport vroeg uiteindelijk een minimum van 1 miljard voor het Europees programma, om "de kloof te dichten tussen het civiele en het traditionele defensie-onderzoek, om de technologie-omschakeling te bevorderen doorheen de civiele, de veiligheids- en de defensiesector, en om de concurrentiekracht van de Europese industrie te verbeteren". In de benadering van de GoP is technologie van vitaal belang voor de veiligheid. Bovendien dekt deze technologie verschillende terreinen. "Civiele en defensie-toepassingen vertrekken steeds vaker van dezelfde technologische basis en er is dus een groeiende kruisbestuiving tussen beide gebieden. Dus liggen de technologische basissen voor defensie, die voor veiligheid en die voor civiel gebruik, in elkaars verlengde. Toepassingen in een bepaald gebied kunnen namelijk dikwijls omgevormd worden voor gebruik in andere gebieden." De GoP wees in haar besluit ook op de sterke economische redenen voor de ontwikkeling van het veiligheids-industriële complex in Europa.

De technologische voorsprong van de Verenigde Staten in de veiligheidssector wordt als problematisch gezien, omdat de VS-norm steeds meer de standaard zou worden, wat de Noord-Amerikaanse ondernemingen een onnoembaar concurrentievoordeel zou opleveren.

Adviesraad

In april 2005 werd dan de Europese Adviesraad voor Veiligheidsonderzoek (ESRAB) aangesteld. Net zoals bij de Groep van Personaliteiten werden er ook nu experten van verschillende betrokken groepen opgenomen: de gebruikers, de industrie en de onderzoeksinstellingen. Het Europees Parlement of de nationale parlementen werden helemaal niet geconsulteerd over de samenstelling van deze Adviesraad. De namen voor de 50 posten in de Adviesraad werden voorgedragen door de EU ambassadeurs (de permanente vertegenwoordiging van de lidstaten), het nieuw opgerichte Europees Defensie Agentschap en andere niet nader genoemde betrokkenen. Zeven van de acht defensie-ondernemingen uit de GoP zetelen in de Adviesraad voor Veiligheidsonderzoek: EADS, BAE Systemes, Thales, Finmeccanica, Ericsson, Siemens en Diehl. Verder zijn er 18 zetels voor de lidstaten, 14 voor de academische en onderzoeksinstellingen, maar ook twee voor 'burgerrechten'-groepen. Voor de burgerrechten werd beroep gedaan op het Crisis Management Initiative, een instelling opgericht door de voormalige Finse premier en Nobelprijswinnaar Martti Ahtisaari.

Het ESRAB-rapport van september 2006 hanteert een uiterst brede definitie voor veiligheidsonderzoek, met name "elke onderzoeksactiviteit die gericht is op identificatie, preventie, afschrikking, voorbereiding en bescherming tegen onwettelijke of moedwillig slecht bedoelde daden, die schade berokkenen aan Europese samenlevingen, mensen, organisaties of structuren, materiële en immateriële goederen en infrastructuur, met inbegrip van de verdere operationaliteit na dergelijke aanval, of na natuurlijke of industriële rampen". Een hele boterham, maar de vijf werkgebieden zijn dan concreet: 1. grensbeveiliging, 2. bescherming tegen terrorisme en georganiseerde misdaad, 3. bescherming van essentiële infrastructuur, 4. herstel van de veiligheid in geval van crisis, en 5. het drieluik integratie, samenhang en onderlinge samenwerking.

Voor elk van deze verschillende werkgebieden stelde ESRAB hetzelfde advies voor: het opleggen van een totaal-toezicht, waarbij elke op de markt beschikbare controletechnologie gebruikt mag worden.

Onderzoeksprogramma's

Het Europees Veiligheidsonderzoek Programma draait jaarlijks zo'n 200 miljoen euro. Maar een aantal neven-budgetten hebben eveneens onderzoeksprogramma's rond veiligheid lopen. Kijken we naar de toewijzingen van fondsen voor 2007 dan stellen we vast dat 37% van de veiligheidsprogramma's onder leiding staat van ondernemingen uit de veiligheidssector, terwijl zo'n 10% uit de specifieke defensieindustrie komt.

Van de Europese groten uit de defensiewereld zijn het Franse Thales en het Italiaanse Finmeccanicabijzonder goed vertegenwoordigd. Daarnaast ookEADS (Frans-Duits-Brits), en vervolgens Saab(Zweeds); Sagem (Frans) en BAE System (Brits). De Zweedse en Nederlandse defensie-agentschappen hebben ook verschillende projecten goedgekeurd gekregen, hetzij als leidende hetzij als medewerkende instelling.

Wie enigszins verwonderd zou zijn door deze aanwezigheid van de wapenindustrie in het veiligheidsonderzoek moet beseffen dat sedert de aanslagen op de New Yorkse Twin-towers, de klassieke wapenproducenten heel wat inspanningen hebben geleverd om hun kernactiviteit (het produceren van wapens) te heroriënteren op de veiligheidsmarkt waar nieuwe en grote budgetten ter beschikking kwamen. Vóór 2001 was de term 'home land security' (letterlijk: thuisland veiligheid) zo goed als onbekend, maar de Europese wapen-industriëlen waren bijzonder goedleers in het volgen van hun Amerikaanse collega's in die richting. Hetzelfde geldt voor de industrie in Israël, dat uiteraard al langer over een 'home land security'-markt beschikt. Israëlische ondernemingen participeren in 10 van de 46 eerste EU-veiligheidsprojecten, en hebben de leiding over vier ervan.

Defensie wordt veiligheid

De omschakeling van de klassieke defensie naar het nieuwe concept 'veiligheid' is duidelijk terug te vinden in de beleidsnota's van de grote EU-landen, die wonderwel heel veel gelijkenissen vertonen. In het nieuwe witboek van de Britse Defensie van 2003 ('Delivering Security in a Changing World') wordt er gepleit voor een radicale herstructurering van de traditionele veiligheid om tegemoet te kunnen komen aan de "nieuwe bedreigingen en uitdagingen van het internationaal terrorisme, de proliferatie van massavernietigingswapens, en problemen met zwakke en mislukte staten". Hier wordt letterlijk gezegd dat defensie een waardevolle bijdrage kan leveren tot de binnenlandse veiligheid. De Veiligheidsstrategie van de Europese Unie (december 2003) riep op om de militaire en niet-militaire capaciteit van de Unie verder te ontwikkelen zodat ze aan dezelfde bedreigingen het hoofd kunnen bieden. De Britse Nationale Veiligheidsstrategie van 2008 voegt hier nog enkele andere veiligheidsaspecten aan toe: "grensoverschrijdende criminaliteit, pandemieën, overstromingen,... behoren niet direct tot het traditionele spectrum van nationale veiligheid, maar vormen duidelijke uitdagingen, die betrekking kunnen hebben op grote delen van de bevolking, en die gelijkaardige antwoorden vergen als de meer traditionele veiligheidsbedreigingen, met inbegrip van het terrorisme".

In 2006 sprak de nieuwe Duitse beleidsverklaring over twee gecombineerde defensiedoelstellingen: de soevereiniteit en integriteit van het Duitse grondgebied, en een pro-actieve buitenlandse politiek die de globale uitdagingen aangaat en vooral de bedreiging van het internationaal terrorisme en de verspreiding van massavernietigingswapens. Dit alles in het kader van een open wereldhandel als basis van de Duitse welvaart. Veiligheid kan niet door een land alleen of ook niet door het leger alleen worden bereikt, heet het. "Er is nood aan een allesomvattende benadering die gelinkte veiligheidsstructuren vergt binnen een algemene nationale en globale veiligheidsfilosofie. Het onderscheid tussen binnenlandse en buitenlandse politiek is onwerkbaar geworden in een wereld waar de globalisering de binnenlands veiligheidsuitdagingen nog vergroot, maar tegelijkertijd nieuwe kansen biedt om de problemen aan te pakken." Daarenboven wil men 'risicovergroters' aanpakken zoals klimaatverandering, concurrentie voor energiebevoorrading, armoede, ongelijkheid en slecht bestuur. Dat zegt ook de Hoge Vertegenwoordiger van de EU, Javier Solana, in het document 'Klimaatverandering en internationale veiligheid': "Klimaatverandering wordt best bekeken als een vermenigvuldiger van bedreigingen die bestaande trends, spanningen en instabiliteit verergeren, zoals grensgeschillen, migratie door milieudegradatie, conflicten over natuurlijke rijkdommen, toestanden van broosheid en radicalisering in staten en regio's die nu al labiel en conflict-gevoelig zijn".

Het is opvallend hoe snel al deze risico's en de allesomvattende definitie van nationale veiligheid, hun weg vinden in beleidskringen. Even opvallend is de geringe oppositie tegen de trend om bijvoorbeeld zaken van sociale beleid of van openbare gezondheid tot het werkgebied van de 'nationale veiligheid' te rekenen. In Duitsland spreekt het 'groen boek' van 2008 over 'Risico's en uitdagingen voor Duitsland' over een "nieuw concept van transnationale openbare veiligheid dat terrorisme omvat, georganiseerde misdaad, informatietechnologie, infectieziektes, en de beveiliging van basisdiensten". Deze nieuwe definitie moet "de complexe processen en veiligheidssystemen op lokaal, nationaal en transnationaal niveau zo vlot mogelijk laten verlopen".

In een rapport van de Nationale Veiligheidscommissie van Groot-Brittannië wordt dezelfde open definitie gebruikt voor veiligheid. Men spreekt daarbij over een "extensief binnenlands partnerschap met de privé-sector, met gemeenschappen, met lokale besturen en burgers. Daartoe heeft het Verenigd Koninkrijk nood aan soepele en goed gecoördineerde nationale middelen om de brede waaier aan beleidsinstrumenten, militaire en niet-militaire, tot een coherent geheel te smeden."

Praktisch

Terwijl de strategieën van de Britse en Duitse regeringen focussen op de uitbreiding van het concept nationale veiligheid, spreekt het Franse'Livre blanc pour la défense et la sécurité nationale'van 2008 voornamelijk over de operationele maatregelen die nodig zijn om een gecoördineerd nationaal veiligheidsinstrumentarium te ontwikkelen. Men spreekt er over de 'operationele superioriteit' wanneer men de zoektocht omschrijft naar full spectrum dominantie (dominantie te land, ter zee, in de lucht en in de ruimte). Men moet er naar streven "die technologie te beveiligen die ons een operationeel voordeel biedt tegenover mogelijke tegenstanders". Men denkt hierbij aan middelen ter vergaring van informatie, (tele-)communicatie, aan het gebruik van de ruimte, aan de bescherming van het leger specifiek tegen chemische-, biologische-, radiologische- en nucleaire bedreigingen, aan precisie-aanvallen van op lange afstand, aan de operationaliteit in stedelijk gebied, en aan superioriteit van de zeemacht voornamelijk in kustwateren, alsook aan mobiliteit en superioriteit in de lucht. Cruciaal in dit geheel is dat heel deze architectuur gebruikt moet kunnen worden voor zowel binnenlandse als buitenlandse defensie tegen alle mogelijke hierboven beschreven bedreigingen.

Frankrijk spreekt hier openlijk over de nood aan een Europese aanpak. "De Europese ambitie is een prioriteit. Een van de belangrijke pijlers van onze Franse veiligheidspolitiek is de Europese Unie tot een belangrijke actor in crisismanagement en internationale veiligheid te laten uitgroeien. Frankrijk wil dat de Unie uitgerust wordt met de nodige militaire en civiele capaciteit." Het Franse beleidsdocument definieert vier prioriteiten voor de bescherming van de Europese burgers. Primo, een verbeterde samenwerking in de strijd tegen terrorisme en georganiseerde misdaad. Secundo, de ontwikkeling van de Europese civiele bescherming. Tertio, de coördinatie van de bescherming tegen cyber-aanvallen. En quarto, het veilig stellen van de bevoorrading wat energie en strategische grondstoffen betreft. De Fransen pleiten dan ook voor het opstellen van een Europees witboek voor defensie en veiligheid.

Dit hele 'homeland security'-concept vertrekt van het idee dat de westerse naties en hun manier van leven onder een nooit geziene bedreiging staan. Of het nu ziektes zijn, politiek geweld of protest, elk 'probleem' wordt als een ernstig gevaar gezien en de oplossing wordt gezocht in de verschuiving van de burgerlijke en gerechtelijke aanpak naar de militaire aanpak. Dit alles wordt gestuurd door een stel'securocraten' en het Europees militair-industrieel complex met een angstaanjagend discours dat mensen voortdurend inpepert dat we in staat moeten zijn om onze 'way of life' te beschermen en te verdedigen. Deze veiligheidslogica wordt kennelijk de nieuwe politieke consensus.

(Georges Spriet, Uitpers nr. 115, 11de jg., december 2009)

Dit artikel verscheen eerder in het 'Vrede. Tijdschrift voor Internationale Politiek', nr 400, nov/dec 2009

Bronnen:

Ben Hayes, 'Neo-Conopticon. The Eu Security-Industrial Complex', Transnational Institute & Statewatch, 2009.

Ben Hayes, Hoe Big Brother groot wordt, Vredescahier 4/2006.

Over de noodzaak tot militarisering
Een deel van de wereld leeft in overvloed. Enkele superondernemingen bepalen hoe de wereldeconomie voortschrijdt, wat hen enorme winsten oplevert. Maar er komt concurrentie. In bepaalde landen van het 'Zuiden' kan men belangrijke middelen mobiliseren om zich op te dringen in de grondstoffenmarkten. Dit is een regelrechte bedreiging voor de huidige situatie: het 'Noorden' (dwz het driespan de Verenigde Staten, Europa en Japan) heeft dan alleen nog zijn militaire superioriteit om zijn positie te handhaven. Het is duidelijk dat de VS haar militair overwicht ook politiek wil laten doorwegen in haar eigen voordeel en de ondergeschikte bondgenoten zijn maar wat blij met de Amerikaanse controle over de planeet. Het Atlantisme van de Europeanen, noch de volgzaamheid van Tokyo tegenover de Amerikaanse concepten in verband met de Stille Oceaan en Azië, worden voor het ogenblik in vraag gesteld. Uiteraard zullen de 'missies' (preventieve oorlogen, strijd tegen het terrorisme) van het VS-leger en de NAVO-bondgenoten verpakt blijven in het discours van 'de strijd voor (de verspreiding van) de democratie', 'de verdediging van de mensenrechten' of de 'verdediging van het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren' (althans van sommigen). Deze verpakking verstopt echter de werkelijke bedoeling, met name de controle over de grondstoffen. Daarin is het behoud van de huidige constellatie cruciaal en wordt de hoofdtegenstelling van deze globalisering het Noord-Zuid conflict.

Samir Amin: Sur la crise. Editions Le temps des cerises, 2009 (p.45-48)

De beweging van arme mensen in de Verenigde Staten vecht voor de verwezenlijking van hun sociaaleconomische rechten: huisvesting, gezondheidszorg, water, degelijk betaalde banen, en toegang tot lager, middelbaar en hoger onderwijs.

De beweging verenigt blanken en zwarten, vaders, moeders, kinderen, grootouders, werklozen, werkende armen, daklozen, zij die hun werk hebben verloren door de vrijhandelsakkoorden zoals NAFTA, sociale werkers, kerkleiders, vakbondsmensen, kunstenaars, juristen, jongeren en ouderen, plattelandsbewoners en stedelingen.

Het is de bedoeling om arme mensen te verenigen in een beweging tegen de armoede en te vechten voor de verwezenlijking van artikelen 23, 25 en 26 van de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens. Deze verklaring werd door de VS ondertekend in 1948. Echter, de VS hebben nooit het Internationaal Pakt voor Economische, Sociale en Culturele rechten geratificeerd. De verwezenlijking van deze rechten zou een geheel andere VS doen ontstaan.

De beweging werd gesticht in 1998, op de ‘Poor People’s Summit’ en beroept zich op de erfenis van Fannie Lou Hammer, Harriet Tubman, Fredrick Douglas, Gandhi, Malmcom X en Martin Luther King.

Wanneer zij spreken over ‘de armen’ hebben ze het niet enkel over zij die officieel onder de armoedegrens leven, maar over al diegenen die dagelijks moeten kiezen: tussen eten of geneesmiddelen, tussen huisvesting of gezondheid, tussen verwarming of water. ‘Meer keuzemogelijkheden’ wordt door sommigen voorgesteld als een bewijs van ‘ontwikkeling’, maar voor deze mensen is het een harde dagdagelijkse werkelijkheid die aangeeft dat die ontwikkeling helemaal niet is wat ze nodig hebben. Het is de diaspora van Katrina en het zijn de duizenden arbeiders die hun baan met de crisis hebben verloren. Het zijn de 46 miljoen Amerikaanse burgers die geen ziekteverzekering hebben en de talrijke miljoenen die er formeel gezien wel één hebben maar nooit worden vergoed wanneer ze ernstig ziek zijn.

De vereniging organiseert betogingen en ‘directe acties’, politieke educatie en cultureel werk. In beslag genomen huizen worden gekraakt. Tijdens elke presidentsverkiezing laat de vereniging luidkeels van zich horen.

Vorige maand was Jennifer Cox in Brussel. Zij is een activiste die ook altijd aanwezig is op de Wereld Sociale Fora en in juni 2010 mee het VS Sociaal Forum in Detroit organiseert. De PPEHRC zal met een mars van New Orleans (Katrina) naar Detroit trekken.

Kan U ons iets meer vertellen over de PPEHCR?

Wel, zoals gesteld werken we vooral rond een aantal sociaaleconomische rechten, het recht op onderwijs, op gezondheidszorg, op werk, op water, enz. We zijn nu met zo’n 125 organisaties. Dat zijn de slachtoffers van Katrina (een orkaan die in 2005 de VS teisterde, nvdr), mensen uit de armste delen van het land, mensen wiens huis in beslag werd genomen in Minnesota, vrouwen wiens kinderen werden geplaatst omdat ze te arm zijn, mensen in Detroit bij wie het water werd afgesloten, mensen in Californië en Florida die dakloos zijn en nu in tentenkampen wonen. Velen van hen zijn ‘nieuwe armen’ als gevolg van de crisis.

In de VS wordt de situatie elke dag moeilijker. Er is een hoge werkloosheid, tot 15 % gemiddeld. Maar in sommige regio’s of gemeenschappen kan de werkloosheid oplopen tot 50 of zelfs tot 90 %, nu zeker met de crisis. Vooral in Detroit is de situatie schrijnend. Duizenden mensen hebben geen water, geen warm water of verwarming. Dat gebeurt in zowat het hele land. Elke winter vallen er doden door branden omdat mensen proberen een vuurtje te stoken in hun huis of mobilhome. Mensen hebben geen andere mogelijkheid.

Vele kinderen worden geplaatst in tehuizen of bij andere gezinnen, omdat hun ouders te arm zijn. Maar vaak worden die kinderen misbruikt. Er zijn ook al kinderen gedood door hun opvanggezinnen. Sommige kinderen komen in de seksindustrie terecht. De meesten hebben zeer grote problemen.

Bijna 5 jaar na Katrina zijn heel veel mensen nog steeds niet naar hun huizen kunnen terugkeren. Ze wonen in trailers, sommigen ver weg, en hun woonomstandigheid zijn soms ronduit gevaarlijk. Soms zijn ze het slachtoffer van allerhande chemische stoffen die er in aanwezig zijn.

Meestal wordt er over New Orleans gesproken, maar het zwaarste van de storm kwam door Mississippi. Dat is de regio waar men grote resorts voor toerisme wil gaan bouwen. Zwarten en blanken vechten nu om hun gemeenschap te bewaren. Een sergeant die net terug was uit Irak is door de mensen gekozen om hen te helpen; ze hebben vertrouwen omdat hij een uniform draagt. En hij is nu een van de belangrijkste leiders van die gemeenschap. En dat is echt een teken des tijds. Mensen die aan de linkerzijde staan, worden nu zowat verplicht om actief te worden in sociale bewegingen.

Er zijn in heel wat steden echte sloppenwijken aan het ontstaan, overal in het land, maar vooral in Californië en Florida. Mensen wonen in ‘shacks’ en tenten of zelfs in auto’s. Er is ontzettend veel dakloosheid. En dat terwijl huizen gewoon worden afgebroken of leeg staan. Miljoenen huizen zijn het afgelopen jaar in beslag genomen. Vóór de crisis hadden de steden ook al daklozen, zoals in Philadelphia. Maar nu zijn er hele buurten waar de huizen in beslag zijn genomen, mensen werden verdreven. Men zei toen dat leegstaande huizen gevaarlijk konden zijn, omdat ze niet langer werden onderhouden. De leegstaande huizen zouden natuurlijk ook aan de daklozen kunnen gegeven worden, maar dat wil men niet. Dat is echt belachelijk.

Vier miljoen mensen hebben hun baan en dus ook hun ziekteverzekering verloren. Er zijn miljoenen mensen zonder enige verzekering, maar nog veel miljoenen meer die wel verzekerd zijn maar op het ogenblik dat ze ziek worden moeten vaststellen, dat hun verzekeringsmaatschappij hen niet zal vergoeden. Daarnaast zijn miljoenen mensen in failliete bedrijven ook hun pensioen kwijt.

Deze armoede lijkt vooral op ‘nieuwe armoede’?

Er is nu een hele klasse van nieuwe armen, niet de historische armen, maar middenklassen die door het economische systeem zijn uitgesloten. Vroeger waren het zwarten en migranten die arm waren. Nu zijn het fabrieksarbeiders die het vroeger vrij goed hadden, dank zij het sociaal contract van de jaren ’50 en ’60.

Zelfs vrije beroepen hebben het moeilijk. Sommigen moeten zich aansluiten bij de armen. De verwerkende industrie en later ook de dienstensector hebben zeer zware klappen gekregen. Dat betekent dat veel arbeiders die tot de middenklasse waren gaan behoren nu opnieuw arm zijn. De ‘American dream’ is voorbij. De armoede is echt zeer groot in de VS. En dat betekent dat meer en meer mensen zich met illegale praktijken gaan bezig houden, zoals drugshandel of de seksindustrie. Of ze gaan naar het leger of werken in de gevangenissen.

Als in een gemeenschap de economische basis wegvalt, verdwijnt de gemeenschap en de sociale cohesie.

Mijnwerkers en fabrieksarbeiders waren middenklasse geworden, dat was eerste groep die arm werd, doordat ze het vrijhandelsakkoord met Mexico en Canada hun baan verloren.

Wat doet de overheid voor deze mensen?

Vroeger hadden we een soort sociale bescherming. Je kon voedselcheques krijgen en je kon gratis naar de dokter. Dat was weliswaar vooral voor alleenstaanden, vaders en moeders met kinderen. Het is altijd zeer ontoereikend geweest, maar het was iets. Mensen werden wel verplicht hun partners te ‘verbergen’, want anders verloren ze hun weinige voordelen. In de jaren ’80 en later onder Clinton is dat allemaal afgebouwd. Er zijn nu tijdslimieten ingebouwd. Je kan bv. één tot vijf jaar op een hele loopbaan werkloosheidsuitkering krijgen. De deelstaten mogen zelf beslissen over de periode. Als je weet dat alle begrotingen onder druk staan, besef je ook dat er weinig over blijft voor de armen. En is die limiet bereikt, dan krijg je niets meer. Kinderen die al ‘welfare’ krijgen verminderen hun kansen op uitkeringen als ze volwassen zijn. Je moet dan eerder welk werk, in de slechtste omstandigheden aanvaarden.

Het is maar een klein gedeelte van de werklozen die echt nog uitkeringen krijgen. In Detroit werd onlangs bekend gemaakt dat er steun zou worden gegeven voor huisvesting, maar het aantal kandidaten was een veelvoud van wat er zou gegeven worden.

En dat terwijl automobielfabrieken en banken wel worden gered door de regering.

Is er geen verzet tegen deze schrijnende toestanden?

Jawel, meer en meer. En juist dat proberen we te organiseren. Sommige mensen vechten de inbeslagname van hun huis aan. Zo zijn er een vijftal families die ongeveer nationale helden zijn geworden. Juist omdat het mensen zijn die nog wel werk hebben, onderwijzers en sociale werkers, middenklasse dus met voltijdse banen. Maar toch verliezen ze hun huis, gaan ze bankroet. Dat gebeurt zowat overal.

Detroit is de stad waar het volgende US Social Forum zal gehouden worden in 2010. Detroit was de basis van de automobielindustrie, de basis van het industriële kapitalisme. Die hele economie en dus de hele stedelijke gemeenschap is verdwenen. Detroit heeft de hoogste werkloosheid van het hele land. De mensen hebben geen perspectief en geen toekomst meer.

Er zijn vergelijkbare situaties in Michigan, het centrum van de harde industrie en de rust belt, ook in Virginia, Appalachia, Pennsylvania, Ohio, waar de mijnen en de staalsector actief waren. Je mag niet vergeten dat er lang geleden een strijd was tussen de boeren en de mijnbouw. Kleine boeren werden verdreven van hun land en later verplicht om in de mijnen te werken. Er waren erg veel ongevallen en mensen stierven jong aan allerhande ziektes. Toen gingen de mijnen dicht en kwam er een textielindustrie. Maar ook die is nu aan het verdwijnen. De mensen hebben niets meer. Het kapitalisme heeft alles vernietigd. Er is ontzettend veel vervuiling. Mensen worden ziek. En men kan rustig stellen dat de VS zich aan het desindustrialiseren zijn.

Het enige wat de mensen nu nog hebben is hoop op een baan in het leger of in de gevangenissen. Dat zijn de mensen die vechten in Irak en in Afghanistan. Tieners die hopen op die manier naar de universiteit te kunnen. Jonge vaders en moeders die voor hun kinderen willen kunnen zorgen. Het is een vrijwilligersleger.

Betekent de verkiezing van Obama iets voor deze nieuwe groep van armen?

De Verkiezing van Obama is een combinatie van wanhoop en echte hoop. Zonder de crisis was hij wellicht nooit verkozen. Er was echte hoop dat er economisch iets zou veranderen. Iets zou toch moeten kunnen verbeteren. Maar de linkerzijde is nu wat cynisch geworden, de verwachtingen waren veel te groot. Uiteraard is het nu beter dan onder Bush of met McCain, maar dat is niet moeilijk. Er zijn kleine veranderingen in het binnen- en in het buitenlandse beleid, er is een andere benadering van de hele wereldscène. Maar Obama is natuurlijk geen revolutionair, hij maakt deel uit van dezelfde machtsblokken. Hij is ook maar één individu in een sterk machtsblok. Er zijn enkele bescheiden hervormingspogingen. Niemand wil terug naar vroeger. Maar zijn verkiezing heeft wel een deel van de beweging en vooral de anti-oorlogsbeweging gedemobiliseerd. Grosso modo is de linkerzijde vandaag verzwakt. Er zijn weliswaar ook nieuwe mensen tot het activisme gekomen, maar dat compenseert het verlies nog niet. En de vraag is of er iets van zijn hervormingen zal lukken. Er zijn kleine potentiële veranderingen in het Irak-beleid, maar dat is zeer beperkt. De situatie is dus echt heel moeilijk.

Kijk naar het debat over het gezondheidsbeleid. Obama heeft gekozen voor een soort derde weg, maar wordt nu door links én door rechts aangevallen. Een echte doorbraak zal het zeker niet worden.

(Francine Mestrum, Uitpers nr. 115, 11de jg., december 2009) Website: PPEHRC

Aantal huishoudens met kans op armoede in 2008 toegenomen

Ambtenaren lagere overheden dupe van loonafspraken werkgevers

De lagere overheden hebben een financieel topjaar achter de rug. Toch willen de werkgevers in de cao-onderhandelingen niet verder gaan dan de nullijn voor twee jaar. Volgens ABVAKABO FNV negeren de werkgevers de afspraken voor koopkrachtbehoud uit het Sociaal Akkoord. De cao-onderhandelingen bij de provincies en gemeenten, en sinds gisteren ook bij de waterschappen, zijn daardoor stukgelopen.

“Ondanks de crisis is 2009 financieel een topjaar geweest voor de gemeenten”, zegt Ruud Kuin die de onderhandelingen bij de gemeenten voert namens ABVAKABO FNV. “Toch weigeren de werkgevers de afspraken uit het Sociaal Akkoord van maart na te komen. Daarin is afgesproken dat koopkrachtbehoud en werkzekerheid de belangrijkste wapens zijn voor het bestrijden van de crisis. Maar de werkgevers houden in de cao-onderhandelingen vast aan de nullijn.”

De werkgevers bij de gemeenten boden voor een cao met een looptijd van anderhalf jaar geen structurele loonsverhoging. Bij de waterschappen en provincies wilden de werkgevers zelfs voor twee jaar vasthouden aan de nullijn. Volgens de onderhandelaars van ABVAKABO FNV kan dit geen toeval zijn en is er sprake van loonafspraken” tussen de werkgevers van de lagere overheden.

De werkgevers denken daar anders over. Onderhandelaar Hans Schirmbeck van de gemeenten zegt: “Wij kiezen als werkgevers voor de lange termijn: behoud van werkgelegenheid.”

“En dat is niet de afspraak”, concludeert Bert de Haas, cao-onderhandelaar van ABVAKABO FNV bij de Waterschappen. “Het Sociaal Akkoord spreekt over werkzekerheid én koopkrachtbehoud. De werkgevers lappen die afspraken aan hun laars als ze alleen werkzekerheid willen bieden. Maar wij gaan nooit tekenen voor twee jaar nul.”

In verschillende gemeenten worden momenteel bijeenkomsten georganiseerd waarin de bonden uitleg geven over het eindbod van de werkgevers en de eis van de bonden. De Vereniging Nederlandse Gemeenten weigert tijdens deze bijeenkomsten in discussie met de bonden te gaan. Op 16 december krijgen de gemeenteambtenaren vervolgens de gelegenheid om hun mening uit te spreken in een referendum. Kuin: “Bij een hoge opkomst met grote steun vóór de standpunten van de vakbonden, moet dat een niet te negeren signaal zijn voor de werkgevers.”

Bij de waterschappen en provincies vinden op dit moment achterbanraadplegingen plaats. De verwachting is dat de drie lagere overheden half januari bijeenkomsten organiseren waarin de vervolgstappen worden besproken.

Door de economische crisis komen er zo'n 40.000 werklozen bij, een stijging van meer dan 55 procent. Dat blijkt uit de Noordelijke Arbeidsmarkt Verkenning, dat in opdracht van de provincies en uitkeringsinstantie UWV is gehouden.

Veel bedrijven hebben een vacaturestop om de crisis door te komen. Dit jaar daalt de hoeveelheid werk met ongeveer een half procent. Volgend jaar gaat het met 3,5 procent omlaag. Voor grote groepen schoolverlaters is er daardoor in 2010 geen werk in Noord-Nederland. 

Door redactie socialisme.nu*, 
woensdag 9 september 2009

Gisteravond kwamen zo'n 120 mensen samen op de bijeenkomst 'Wij gaan hun crisis niet betalen' van vakbondsnetwerk FNV Vecht Voor Je Recht in Rotterdam. Correspondent John van Mullem was aanwezig en doet verslag. 'We moeten voet bij stuk houden en zeggen dat 65 gewoon 65 blijft, en dat we anders de boel in Nederland plat leggen.'

Vakbondsbestuurder Egbert Schellenberg, één van de initiatiefnemers van FNV Vecht Voor Je Recht, trapte de avond af met een inleiding over de oorsprong van de crisis. Met een heldere power point presentatieliep hij in vogelvlucht de recente geschiedenis af, met veel aandacht voor de ontwikkeling van de neoliberale doctrine in de afgelopen decennia.

Volgens Schellenberg gebruikt het kabinet de crisis als excuus om hervormingen door te drukken, zoals deze zijn afgesproken in het Europese akkoord van Lissabon in het jaar 2000. Hij legde daarbij uit dat de verhoging van AOW-leeftijd een absurde bezuiniging is omdat deze pas over enkele jaren geld oplevert. Bovendien is de beoogde 4 miljard die daarmee zou vrijkomen maar een klein deel van wat het oplevert als je het geld gaat halen waar het werkelijk zit. Schellenberg: 'Aangezien de rijken het meest hebben geprofiteerd van de financiële zeepbel is het niet meer dan logisch dat zij de rekening betalen.'

Progressieve eisenpakketten

Geïnspireerd door de progressieve eisenpakketten van de socialistische partij PvdA en vakbond ABVV uit België, die op de bijeenkomst werden uiteengezet door speciale gastsprekers, deed Schellenberg ook voorstellen voor Nederland. Zo noemde hij maatregelen waaronder de afschaffing van de hypotheekrenteaftrek voor huizen boven de 350.000 euro, een verhoging van het huurwaardeforfait van huizen boven de 720.000 euro en de herinvoering van een belastingtarief van 72 procent voor inkomens boven de Balkenendenorm van 175.000 euro. Opgeteld zouden deze minstens 20 miljard euro opleveren.

Uit de zaal kwam veel bijval. Herman de Haas, actief kaderlid en werkzaam in de Rotterdamse haven: 'Het is overduidelijk dat dit kabinet al zijn neoliberale hervormingen in rap tempo wil doorvoeren. De media wordt gebruikt om ons hiervoor rijp te maken. Ik stond vorige week op verscheidene plaatsen in Rotterdam en Den Haag pamfletten te verspreiden tegen de verhoging van de AOW-leeftijd, en ik denk we van zo'n tachtig procent van de voorbijgangers bijval kregen. Dit in tegenstelling tot de gemanipuleerde enquêtes die in de media worden gepresenteerd. We moeten de mensen echt laten weten dat deze bezuinigingsmaatregelen passen in het akkoord van Lissabon en dat ditzelfde akkoord ons leven domineert. Balkenende is een vrije markt potentaat.'

Over de opstelling van de vakbondstop is De Haas niet te spreken: 'Nu komen ze weer met de belachelijke tactiek om hogere looneisen te stellen als de AOW-leeftijd toch wordt verhoogd. Je geeft dan al toe voordat de strijd is gevoerd. We moeten voet bij stuk houden en zeggen dat 65 gewoon 65 blijft, en dat we anders de boel in Nederland plat leggen.'

Het is volgens De Haas van belang dat arbeiders in Nederland zich bewust worden van hun klassenpositie en weer leren organiseren. Overgaan tot actie is daarvoor essentieel. Hij is dan ook blij dat er voorafgaand aan de actiedag die de FNV heeft uitgeroepen voor 7 oktober, er op 26 september ook een omsingeling van De Nederlandsche Bank plaatsvindt.

Vertrouwen op eigen kracht

Veel van de aanwezigen bleken nog niet op de hoogte van deze actie. Bart Griffioen van de Internationale Socialisten, samen met Schellenberg één van de initiatiefnemers van de demonstratie, legde aan de zaal uit dat de omsingeling een eerste belangrijke stap is in het verzet tegen het crisisbeleid. Naast FNV Vecht Voor je Recht en de IS, doen ook andere organisaties mee, inclusief migrantenorganisaties, studentennetwerken en een aantal SP-afdelingen.

Een breder front tegen het kabinet is volgens Griffioen van groot belang om sterker te staan tegenover het hele bezuinigingsoffensief. Maar ook om als links Wilders de wind uit de zeilen te nemen nu hij zich steeds populistischer opstelt. Griffioen: 'Niet alleen wil de PVV de rekening van de crisis bij de 'kostenpost allochtonen' neerleggen, de partij keert zich uit puur opportunisme nu ook tegen de verhoging van de AOW-leeftijd.' Het initiatief voor 26 september met de leus 'Laat de rijken de crisis betalen' werd dan ook met luid applaus ontvangen.

De discussie in de zaal ging met name over hoe ons te organiseren. Duidelijk is dat we de media niet direct aan onze kant hebben en dat we ook niet het geld hebben om een media-offensief te starten. Vertrouwen op eigen kracht en zelf in beweging komen op zowel 26 september als 7 oktober werd dan ook aangehaald als eerste schakel richting het najaar, omdat we hiermee de media kunnen halen en meer mensen kunnen bereiken.

Laat de rijken de crisis betalen
http://www.laatderijkendecrisisbetalen.nl/
FNV Vecht voor je Recht
http://www.fnvvechtvoorjerecht.nl/
Acties FNV
http://www.fnv.nl/defnv/crisis_te_lijf/acties/

*Bron: http://socialisme.nu/blog/nieuws/3464/65-blijft-65-of-de-boel-gaat-plat/